Κυριακή, 27 Ιανουαρίου 2013

"ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΝΤΡΟΠΗΣ"

Μία υπέροχη καλημέρα την ώρα που ακόμα όλοι κοιμούνται και το σπίτι είναι όλο δικό μου με απόλυτη ησυχία...
Μόλις έφτιαξα λοιπόν το λαχταριστό μου απαγορευμένο καφεδάκι, που το κάνω κάθε πρωί αλλά ελάχιστες φορές το πίνω ολόκληρο, και είπα να γράψω μία ανάρτηση που θέλω εδώ και καιρό.

Ό,τι    και να έρθει στην ζωή μου, όσο και να αλλάξει με τίποτα δεν θα αποχωριστώ τα αγαπημένα μου βιβλία.
Πάντα βρίσκω λίγο χρόνο να ξεκλέψω, έστω και λίγα λεπτά την ημέρα, να ταξιδέψω με έναν τρόπο μοναδικό και γεμάτο εικόνες, λέξεις και μουσική. Μοιάζει μοναχικό αλλά πιστέψτε με εγώ όταν το κάνω έχω παρέα.
Έχω καλή παρέα τους νέους κόσμους που κάθε φορά ανακαλύπτω, ή την αναπόληση των παλαιών, ανθρώπους και εμπειρίες, εικόνες και λέξεις από κάθε γωνιά του κόσμου, θρησκείες, απόψεις φιλοσοφικές, κοινωνικά προβλήματα και λάθη, ανθρώπους αγωνιστές και ηττημένους, χρώματα και μουσική, ταξίδια μακρινά και ό, τι άλλο ποθεί η ψυχή μου.

Σε ένα τέτοιο ταξίδι λοιπόν γνώρισα γυναίκες πολλές κάθε εθνικότητας και εποχής που θα άξιζαν ένα βιβλίο η καθεμιά τους εγώ τις συνάντησα όμως όλες μαζί σε αυτό του Γιώργου Παμπούκη, "ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΝΤΡΟΠΗΣ", οι άνδρες, οι θρησκείες, οι νόμοι και η μοίρα των γυναικών...

Εμείς, οι γυναίκες του δυτικού κόσμου, των προηγμένων χωρών, Ευρώπη, ΗΠΑ, Καναδάς, Αυστραλία, οι γυναίκες του 15% του πληθυσμού της γης, είμαστε τόσο μα τόσο τυχερές!

Οι γυναίκες που δουλεύουν σκληρά, που μεγαλώνουν παιδιά, που κρατάνε το σπίτι ενωμένο, που διατηρούν την σχέση με τον σύντροφο ζωντανή, που αγαπάνε και αγωνίζονται. Οι γυναίκες που πίστεψαν πως όλα μπορούν να τα κάνουν μόνες τους και το πληρώνουν, όμως σίγουρα είναι καλύτερο από το να πιστεύουν ότι είναι ανίκανες να κάνουν οτιδήποτε.Οι γυναίκες των πολλαπλών ρόλων και του βάρους που καλούνται καθημερινά να σηκώνουν. Οι γυναίκες που πρέπει να είναι όμορφες, έξυπνες, δυνατές, ευαίσθητες, πολυμήχανες, τρυφερές, σέξι, καλλίγραμμες, μητέρες, σύζυγοι, κόρες, φίλες, εργαζόμενες.

Διάβασε το μέχρι το τέλος μην βαρεθείς!

"Μετά από αιώνες ένοχης σιωπής..." λέει ο Παμπούκης και το εννοεί. 

Η σύμπραξη της θρησκείας, της εκκλησίας, και του νόμου καθιστά την γυναίκα "χρηστικό αντικείμενο" του άνδρα.
Η εικόνα αυτή ταξιδεύει ανά τους αιώνες και τον κόσμο, μέχρι σήμερα.

Στα αρχικά στάδια διαχωρισμού των ανθρωποειδών από τους πιθήκους οι ρόλοι άνδρα - γυναίκας είναι σαφώς διαχωρισμένοι. Ο άνδρας κυνηγός - προστάτης, η γυναίκα γεννά παιδιά και τα μεγαλώνει. Αυτοί , λέει μια θεωρία, οδήγησαν και στην ανάπτυξη της σωματικής ρώμης των ανδρών έναντι των γυναικών στην οποία, "υπεροχή' στηρίχτηκαν μελλοντικά΄όλη η γνωστή ανθρώπινη ιστορία. Από τον Αριστοτέλη μέχρι τον Φρόιντ η έλλειψη πέους στην γυναίκα θεωρείται έλλειμμα της φύσης.

Δεν επιχειρώ καμία ιστορική αναδρομή εδώ φυσικά, η οποία δεν έχει τον χώρο και τον χρόνο που θα της άρμοζε όμως θέλω πολύ να σας στείλω εικόνες.
Εικόνες γυναικών του παρελθόντος και του παρόντος.

Ο Ησίοδος, στην αρχαία Αθήνα χαρακτηρίζει τις γυναίκες ως "μεγάλη συμφορά για τους θνητούς και συντρόφους όχι στης φτώχειας αλλά της περίσσειας", ο Σοφοκλής "το καλύτερο στολίδι για μια γυναίκα είναι η σιωπή", ο Αριστοτέλης " ο άνδρας έχει την θέση του αφέντη", ο Δημοσθένης "τις εταίρες τις έχουμε για την ηδονή, τις παλλακίδες για την περιποίηση και τις συζύγους για την τεκνοποίηση" και τα γραπτά είναι αμέτρητα...
Οι γυναίκες απαγορεύεται να βγουν από το σπίτι για ψώνια, εργασία, σπουδές, φιλικές συναναστροφές, δεν είναι "πολίτες", δεν έχουν περιουσία, η χήρα δεν θεωρείτο ικανή να μεγαλώσει τα παιδιά της, η γέννηση κοριτσιών οδηγούσε συχνά στη εγκατάλειψή τους κ.λ.π.

Μα και μία σύντομη κλεφτή επιπόλαιη ματιά στον κόσμο των θρησκειών μας δίνει εικόνες απείρου κάλλους για την θέση της γυναίκας στην κοινωνία.

Ο Ινδουισμός, η τρίτη σε μέγεθος θρησκεία (μετά τον χριστιανισμό και τον ισλαμισμό), 850εκ πιστοί στην Ινδία, Μπαγκλαντές, Σρι Λάνκα προτείνει τον δρόμο της γνώσης, της αφοσίωσης και της πράξης. Εδώ ο σεξουαλισμός δεν συνδέθηκε ποτέ με την αμαρτία, εξ΄ ού και το περιβόητο Κάμα Σούτρα, σε αντίθεση με το Γιόγκα Σούτρα (500π.χ.) που δίνει έμφαση στο πνεύμα και όχι στο σώμα. Ωστόσο σήμερα μέχρι πρόσφατα το φιλί στο στόμα απαγορευόταν στον κινηματογράφο, απαγορεύονται οι σεξουαλικές σχέσεις την ημέρα, οι γάμοι γίνονται φυσικά ανάμεσα σε ανθρώπους της ίδια κάστας, γίνονται επιλεκτικές εκτρώσεις θηλυκών εμβρύων, θανατώσεις βρεφών κατά την γέννησή τους επειδή είναι κορίτσια, η νιόπαντρη παραδίδεται στην πεθερά της, το διαζύγιο για την γυναίκα είναι αδύνατο, η χήρα κατηγορείται ότι φταίει για τον θάνατο του άντρα της με την γουρσουζιά της και παραπέμπεται σε "σπίτι για χήρες" ή υποχρεώνεται να πέσει στην φωτιά αποτέφρωσης της σωρού του συζύγου, η γυναίκα που θεωρείται πια περιττή στον γάμο μπορεί να καεί ζωντανή με πρωτοβουλία του συζύγου της (70% των γυναικών που νοσηλεύονται με εγκαύματα είναι κατόπιν πρωτοβουλίας του συζύγου τους),  κ.λ.π.
Λίγο καλύτερα είναι τα πράγματα στο σημερινό Πακιστάν όπου η θρησκεία είναι ο Σιχισμός (οι Σιχ).

Ο Βουδισμός, 370 εκ πιστοί στην Ινδία, Κίνα, Ιαπωνία, Ταϊλάνδη (5% του πληθυσμού της γης) και άλλοι διάσπαρτοι ανά τον κόσμο ΗΠΑ, Καναδάς, Γαλλία, Αυστραλία.
Ο σεξουαλισμός και το πάθος αντιμετωπίζεται ως ένα ιδιαίτερα "ολισθηρό έδαφος", ενδεικτικά, η συνεύρεση ενός βουδιστή μοναχού αποτελεί χειρότερο αδίκημα από την κτηνοβασία.
Ο Ταντρισμός στο Θιβέτ είναι ακόμη πιο σκληρός με τους ηλικιωμένους Λάμα να επιλέγουν από τα γυναικεία μοναστήρια ανήλικα κορίτσια μοναχές 12 ετών για ερωτική συνεύρεση και αυτό να θεωρείται εξαιρετική τιμή!

Άλλες θρησκείες - φιλοσοφίες της Κίνας, Κορέας, Ιαπωνίας, Λάος, Βιετνάμ, Ταϊλάνδη , Καμπότζη  Κομφουκιανισμός, και ο Ταοϊσμός είναι εξίσου καταπιεστικές για τις γυναίκες.
Το τελευταίο εργοστάσιο κατασκευής των Κινέζικων γυναικείων παπουτσιών για τα δεμένα και σπασμένα πόδια τους έκλεισε το 1990!
Αυτό εξυπηρετούσε καλύτερο λίκνισμα στο περπάτημα των γυναικών και μικρά βήματα και η "επέμβαση " γίνεται σε κορίτσια 4 - 6 ετών. Σήμερα το κορίτσι είναι "άχρηστο" και με την εθνική πολιτική του ενός παιδιού στην Κίνα, οι εκτρώσεις και θανατώσεις βρεφών λόγω φύλλου είναι πολλές.
Χώρες όπως η Κίνα, η Ινδία, η Νότια Κορέα, η Σιγκαπούρη, η Ταϊβάν, η Αρμενία, το Αζερμπαιτζάν, η Γεωργία βλέπουν την σχέση γεννητικότητας αρσενικών - θηλυκών, γιατί άραγε, να ανεβαίνει γύρω στο 115-120 προς 100 και προς το παρόν λύνουν το "πρόβλημα" κάνοντας "εισαγωγή νυφών" από φτωχότερες χώρες!

Ο Ιουδαϊσμός, ρυθμίζει τους κανόνες διαβίωσης "εκ των άνω" και σύμφωνα με τον Νόμο Τορά, δεν διαφέρει και πολύ στην μεταχείριση και την θέση των γυναικών στην κοινωνία. Επιτρέπει τις σεξουαλικές σχέσεις μόνο εντός γάμου και η αθέτηση της υποχρέωσης αυτής είναι έγκλημα κατά του Ισραήλ και του θεού, και πολλές άλλες λεπτομέρειες για τις σεξουαλικές σχέσεις, η γυναίκα μετά τον τοκετό θεωρείται "ακάθαρτη" ιδιαίτερα αν έχει γεννήσει κορίτσι, το κορίτσι είναι ιδιοκτησία του πατέρα ο οποίος είναι υπεύθυνος για την παρθενία της, ο οποίος είναι πολυγαμικός και έχει παλλακίδες,  κ.λ.π.
Στις μέρες μας μία κοπέλα ζει πιο ελεύθερα και θεωρείται κατάκτηση το ότι υπηρετεί στις ένοπλες δυνάμεις, πηγαίνει μόνη της σε ένα μπαρ ή συνάπτει προγαμιαίες σχέσεις στις μεγάλες πόλεις και όχι όμως στην επαρχία.

Το Ισλάμ, 20% του παγκόσμιου πληθυσμού της γης  στην Μέση ανατολή, βόρεια Αφρική, Τουρκία, Ινδονησία, Πακιστάν, Ινδία. Τα παιδιά ανήκουν στον πατέρα και η σύζυγος έχει γεννηθεί για να υπηρετεί τον άντρα, η ερωτική ευχαρίστηση του άντρα είναι θρησκευτικό καθήκον της γυναίκας. Το καθεστώς του "προσωρινού γάμου" διάρκειας έστω και μίας ώρας είναι συνηθισμένο ιδιαίτερα στους πλούσιους μουσουλμάνους με σκοπό την "ευλογημένη" ερωτική συνεύρεση με άλλη γυναίκα. Ο άνδρας είναι από την φύση του βιολογικά και θρησκευτικά πολύγαμος, φυσικά και όχι η γυναίκα. Στο Ιράν στο Αβγανιστάν οι γυναίκες φοράνε τσαντόρ (φαρδύς σάκος γύρω από το σώμα), στον Περσικό Κόλπο φοράνε μπούρκα (μάσκα από χοντρό ύφασμα ή δέρμα και γάντια και βλέπουν μέσα από δίχτυ). Στις πόλεις περιπολεί αστυνομία ηθών, η χίσμπα, που ελέγχει την εμφάνιση και κυκλοφορία στους δρόμους των γυναικών. Η γυναίκα δεν έχει δικαίωμα διαζυγίου παρά μόνο αν αποδείξει ότι δεν συνευρίσκεται σεξουαλικά με τον άντρα της για 4 μήνες!!!Αλλά αν πάρει διαζύγιο τελικά θα πρέπει να εγκαταλείψει τα παιδιά της με τον πατέρα τους! Η βία έναντι των γυναικών θεωρείται επιτρεπόμενη από το Κοράνι, ξυλοδαρμοί μέχρι θανάτου, μαχαιρώματα, κάψιμο ζωντανές, περιχύνονται με βιτριόλι, αποκοπή μελών κ.λ.π.("Le livre noir de la condition des femmes" της Κριστίν Οκράν).

Και βέβαια ας μην ξεχνάμε την περίφημη εκ τομή που δεν είναι δεμένη με μία θρησκεία αποκλειστικά  μουσουλμάνοι, χριστιανοί Αιγύπτιοι, Βόρειος Αφρική Σουδάν, Μάλι, Ινδονησία, Μαλαισία, Υεμένη, Ομάν, Σαουδική Αραβία, Πακιστάν, Εμιράτα του Κόλπου, σε μουσουλμανικές κοινότητες στην Ευρώπη.
Να σημειωθεί ότι ο Προφήτης καταδίκασε το έθιμο αυτό και διατηρήθηκε με παρερμηνείες των ιερωμένων αργότερα και μέχρι σήμερα.
Η εκτομή προστατεύει την γυναίκα από την σεξουαλική επιθυμία και τον κίνδυνο της μοιχείας!

Και φυσικά ο χριστιανισμός, παρά την ευνοϊκή στάση του Ιησού απέναντι στις γυναίκες, δεν βοήθησε πολύ τα πράγματα.
Φυσικά η φύλαξη της παρθενίας θεωρήθηκε πολύτιμη, η γυναίκα είναι περιορισμένη στο σπίτι και υπό την κυριαρχία του ανδρός της, στο Βυζάντιο η θέση της γυναίκας φαίνεται λίγο καλύτερη στα ανώτερα κοινωνικά στρώματα μόνο, και βέβαια η φρίκη της καθολικής εκκλησίας με απίστευτες αγριότητες σε όλα τα επίπεδα και τεράστια κέρδη και δύναμη επέφερε φοβερές διώξεις γυναικών με αποκορύφωμα το κυνήγι των  "μαγισσών"!
Και ας μην πάμε μακρυά το πλήθος γυναικών σήμερα στην Δύση που κακοποιούνται, βιάζονται, είναι θύματα traffiking και εμπορίου, δεν παίρνουν θέσεις εργασίας γιατί δεν έχουν κάνει ακόμα παιδιά ή είναι έγκυες, απολύονται όταν είναι να γεννήσουν κ.λ.π.

Θα μπορούσα να γράφω ώρες και μέρες αμέτρητες γιατί τα στοιχεία είναι ενδιαφέροντα και εδώ μόνο ενδεικτικά αναφέρω κάποιες γενικότητες.

Η γυναίκα του σήμερα στο μεγαλύτερο μέρος της γης βασανίζεται, κακοποιείται, καταπιέζεται, ξυλοκοπείται, βιάζεται, και σιωπά!

Ξέρω πως αυτό που έγραψα δεν μοιάζει τόσο με ανάρτηση αλλά το βιβλίο αυτό με συντάραξε! Έχει συγκεντρωμένες πληροφορίες πόνου που κατά καιρούς ακούμε διάσπαρτα και τα περνάμε στα ψιλά γράμματα χωρίς να μας αγγίξουν γιατί δεν προλαβαίνουμε.

Δεν είναι εξαιρέσεις αλλά η αλήθεια των περισσότερων γυναικών στον πλανήτη, είναι "Ιστορίες Ντροπής", ιστορίες πόνου, ιστορίες οργής, ιστορίες θλίψης, ιστορίες που δεν έχουν τελειωμό...ιστορίες ζωής...

http://www.youtube.com/watch?v=ytsOhJUDU3M



Δευτέρα, 21 Ιανουαρίου 2013

Πρωτοχρονιά στην Θεσσαλονίκη...

Πίσω στα πάτρια εδάφη...

αυτή την φορά δεν ήθελα και πολύ να πάω είναι η αλήθεια. Με έπεισε ο Δ. και ανεβήκαμε τουλάχιστον με το αεροπλάνο, κάτι που δεν το διαπραγματεύτηκα καθόλου γιατί δεν θα άντεχα και τόσες ώρες αυτοκίνητο στο τέλος του έβδομου μήνα που ήμουν.
Αυτό το διάστημα, μάλλον λόγω της πίεσης ένιωθα την Θεσσαλονίκη μακρυά μου και τους ανθρώπους της το ίδιο. Όταν περνάμε κάτι μόνοι μας, ως οικογένεια, αναγκαζόμαστε να προσαρμοστούμε, να οχυρωθούμε και να κάνουμε οικονομία δυνάμεων για αυτά που με τόση χαρά περιμένουμε.
Τον ερχομό του μικρού μας...
Έτσι...δεν ήθελα και πολύ να δω κόσμο από την παλιά μου ζωή. Είναι στιγμές που μου λείπουν αφόρητα και άλλες πάλι που νιώθω καλά εδώ στην καινούργια μου ζωή. Πάντα όμως οι άνθρωποι κάνουν την διαφορά για μένα.
Το σπίτι μας εδώ το έχω αγαπήσει, έχει την σφραγίδα μας και αβιάστα το διαμορφώσαμε όπως θέλαμε με τον Δ. Μετά η Αλίκη έβαλε και εκείνη την υπογραφή της. Τώρα προσπαθώ να κάνω χώρο για τον μικρό που έρχεται.
Χώρο μέσα μου, μια που ήδη στην κοιλιά μου πιάνει αρκετό...χα! και χώρο ανάμεσά μας.
Το αγοράκι μας θέλω να νιώθει άνετα και ζεστά, να τον υποδεχτούμε με χαρά όπως του αξίζει. Τον περιμένω πως και πως να γνωριστούμε και να δω τα ματάκια του να με κοιτάζουν όπως τότε η Αλίκη. Να τον κρατήσω στην αγκαλιά μου και να μάθω στην Αλίκη να την μοιράζεται μαζί του χωρίς να φοβάται πως με χάνει...
Κοριτσάκι μου μικρό...θα είσαι το ίδιο ξεχωριστή για μένα. Καμιά φορά έρχεται και κοιμάται επάνω στην κοιλιά μου την χαιδεύει και την φοβάται ταυτόχρονα. Κάνει τους ήχους του μωρού που έρχεται και γελάει. Μετά θυμώνει λιγάκι μαζί του και απομακρύνεται, ξαναγυρίζει να κουρνιάσει...σιγουριά.

Βυθισμένη λοιπόν σε όλες αυτέ τις σκέψεις και θέλοντας να λύσω τα πρακτικά δεν ήθελα να πάω στην Θεσσαλονίκη.
Καμιά φορά θυμώνω. Θυμώνω κρυφά με όλους εκείνους που μείνανε πίσω στην Θεσσαλονίκη, λες και έπρεπε να μας ακολουθήσουν. Η ζωή εδώ μου αρέσει περισσότερο από ότι περίμενα και δεν είμαι σίγουρη πια αν θέλω να γυρίσω πίσω...Να θυμώσω με τον εαυτό μου; Να θυμώσω με τον Δ.; Καλύτερα να θυμώσω με τους άλλους που είναι ευκολότερο. Είναι ένας θυμός μικρός και λιγάκι πικρός που απλά μου θυμίζει την απουσία τους. Μάλλον νοσταλγία για την παρουσία των φίλων μου που μου είναι τόσο σημαντική και πολύτιμη και είχα μάθει να είναι πληθωρική...

Πάμε λοιπόν Θεσσαλονίκη...

Η Αλίκη προσαρμόζεται παντού και με την καινούργια της ασχολία έχει ενθουσιαστεί. Ζωγραφίζει χαρτιά,τραπέζια, χαλιά και ότι άλλο δεν προλάβουμε να σώσουμε....

Πήγαμε βόλτες ατελείωτες όλη μέρα έξω να χορτάσουμε την πόλη και τους ανθρώπους της.Στολισμένη πιο σεμνά από άλλες φορές και η Τσιμισκή λιγάκι μελαγχολική στα δικά μου μάτια με τόσα μαγαζιά κλειστά. Δεν το είχα δει...θλιβερό...
Δεν αφήσαμε όμως να μας χαλάσει την καρδία. γυρνούσαμε από καφέ σε καφέ όπως παλιά, μαζί με την Αλίκη φυσικά!!! και την κοιλιά μου, και γευτήκαμε τους θεσσαλονικιούς μεζέδες σε κάθε σπίτι που πηγαίναμε.
Η Αλίκη έφαγε τα πρώτα της γλυκά και ξετρελάθηκε!!!
Αγκαλιές και φιλιά, θερμή υποδοχή παντού και γρήγορα νέα.
Γρήγορα να προλάβουμε τον χαμένο χρόνο.

Έτσι γίνεται με τους αγαπημένους φίλους το πιάνεις από εκεί που το άφησες και μοιάζει σαν να μην πέρασε μια μέρα...Και είναι σημαντικό να πεις τα νέα σου και τα παλιά σου από κοντά κοιτάζοντας στα μάτια.
Αυτή η επαφή έχει άλλο νόημα, άλλο βάρος και την έχουμε ανάγκη.
Το Αλικάκι καβάλα σε όποιον εθελοντή περνάει υπέροχα.
Μπράβο κοριτσάκι μου, έτσι, από τώρα να ξέρεις πια είναι η θέση σου σε σχέση με τους άντρες!!!!Χα !


Και φυσικά οι συναντήσεις με τους μικρούς μας φίλους που δεν ξεχνάνε. Πάντα εντυπωσιάζομαι από την μνήμη και τις κουβέντες τους.
Πάντα καμαρώνω τον Δ. όταν γίνεται παιδί ξέρω καλά γιατί θέλω να είμαστε μαζί ξανά και ξανά...
Βέβαια δεν έλειψε και ένα "πυτζάμα πάρτυ" με χορό που με τόση λαχτάρα μας πρότεινε ο μικρός Σ. και με τόση απογοήτευση είπε όταν τελείωσε...
"Γιατί μου το χαλάσατε τόσο γρήγορα; Πότε θα μας δοθεί ξανά η ευκαιρία;"
Αγοράκι μου, μικρέ μου φίλε, πόσο σε καταλαβαίνω....πόσο με καταλαβαίνεις...
Στις 09 Ιανουαρίου αποχαιρετίσαμε την Θεσσαλονίκη για άλλη μια φορά. Δεν πρόλαβα αυτή την φορά να δω όλους όσους ήθελα αλλά δεν είχα και τόσες αντοχές για πολύ κόσμο. Βλέπεις γύρισα ήδη στον όγδοο μήνα και με το ζόρι με έβαλαν στο αεροπλάνο. Ευγενέστατοι όμως στην πρώτη θέση με ένα εισιτήριο των 50ε μαζί με την Αλίκη λόγω εγκυμοσύνης...
Πίσω στο σπιτάκι μας τώρα, ψάχνοντας ακόμα για γυναίκα και οργανώνοντας το άμεσο μέλλον.

Σήμερα 21 Ιανουαρίου μετράω μέρες για να μπω στον ένατο, 7 για την ακρίβεια και για να λύσω εκκρεμότητες...
Τελείωσα και ένα υπέροχο βιβλίο για το οποίο θα σας μιλήσω κάποια στιγμή...

Σάββατο, 19 Ιανουαρίου 2013

Το ξέρω πως λείπω καιρό...πέρασαν οι γιορτές, πέρασαν τα Χριστούγεννα...πέρασε η Πρωτοχρονιά και δυσκολευτήκαμε να τις αποχωριστούμε.
Μόλις εχθές ξε στολίσαμε το σπίτι μας, κλείσαμε το γιγαντιαίο Άγιο Βασίλη από πεπιεσμένο χαρτί στο κουτί του και του υποσχεθήκαμε του χρόνου να είμαστε περισσότεροι...
Πονηρή υπόσχεση μια που αυτό θα γίνει πολύ συντομότερα...
Αυτό το πρωινό στο μπαλκόνι μας, 06:30 σχεδόν αξημέρωτα ήταν ένα από τα πιο ήρεμα που είχα καιρό τώρα...
Πήρα τον καφέ μου, κάθισα στο απολαυστικό κρύο και έβλεπα σμήνη πουλιών να πετάνε ελεύθερα για κάποιον προορισμό...
Αυτή η γλυκανάλατη εικόνα ήταν στ' αλήθεια υπέροχη. Μια αίσθηση ελευθερίας και ανεμελιάς που μου έχει λείψει η γεύση της...
Όλα θα πάνε καλά, σκέφτηκα....

Μόλις είχα διώξει την κυρία που μας βοηθούσε στο σπίτι και πάλι...και ένιωθα υπέροχα!!!αλλά και σχεδόν απελπισμένη ότι δεν θα βρούμε τον κατάλληλο άνθρωπο.
Μετά από πολλά περιθώρια, ψέματα, ψάξιμο συρταριών, κάπνισμα κρυφά μέσα στο σπίτι και πολλές αθετήσεις συμφωνιών, και μια τρελή παρεμβατικότητα σε όλα, ε... τα περιθώρια μας εξαντλήθηκαν...

Μια ωραία Παρασκευή, της είπα καλά Χριστούγεννα και άντε γεια....

Και πάλι χωρίς βοήθεια σκέφτομαι τι θα κάνω...η κοιλιά φουσκώνει..και καλά κάνει μια που φιλοξενεί το αγοράκι μας, αλλά η "κλώσα" χρειάζεται βοήθεια...και πάλι...
Ουφ!!!
έχω μάθει να τα βγάζω πέρα μόνη μου και αυτό μου στοιχίζει.
Κάθε φορά που χρειάζεται να ζητήσω βοήθεια, εννοώ να ζητήσουμε βοήθεια ως οικογένεια γιατί μεταξύ μας, το απολαμβάνω ο Δ. να με βοηθάει...θυμάμαι τους θεραπευόμενους μας στην ΙΘΑΚΗ και πόσο απασχολούσε το θέμα της βοήθειας κάποιους ανθρώπους. Για κάποιους ήταν αδυναμία, για κάποιους φόβος, για κάποιους μεγάλο άγχος...και κάθε φορά πίστευα πως το να ζητάς όταν το χρειάζεσαι είναι δύναμη. Το να υπερασπίζεσαι και να φροντίζεις τις ανάγκες και τον εαυτό σου είναι δύναμη. Αν είσαι εκεί για το κομμάτι του εαυτού σου που σε χρειάζεται τότε έχεις χώρο και για όλους τους άλλους.
Έτσι είπαμε να αφήσουμε τους εγωισμούς κατά μέρος και να επιστρατεύσουμε τις γιαγιάδες για λίγο μέχρι να βρούμε γυναίκα.
Αυτό έφερε μια ανακούφιση από το άγχος για το παιδί και πολλές καθημερινές δυσκολίες...
Φυσικά οι γιαγιάδες πετάνε την σκούφια τους και η Αλίκη το ίδιο!!!!
Ο δε παππούς....γιατί έναν έχουμε, τον πατέρα του Δ....τι να λέμε τώρα...πιο παιδί και από παιδί!!!!Υπέροχος τύπος!!!!
Έτσι τα Χριστούγεννα μας βρήκαν όλους στην Αθήνα μετά από δική μας παραίνεση και ήταν υπέροχα. Ήρθε και η αδελφή μου με το καινούργιο μέλος της οικογένειάς, την μικρή "μπέμπα" όπως την αποκαλούσε τραγουδιστά η Αλίκη, και φυσικά τον κουνιάδο Β. και είμαστε περίπου 15 άνθρωποι στο  σπίτι μας στις 25.12.2012.!!!
Το μαγείρεμα ξεκίνησε 2 μέρες πριν και ξυπνούσα από τις 6 το πρωί για να προλάβω να τακτοποιήσω όλες τις εκκρεμότητες .
Όλοι μου λέγαν "είσαι τρελή που το κάνεις αυτό στην κατάστασή σου" αλλά εμένα...μ' αρέσει ο πολύς κόσμος στο σπίτι, έστω με τις εντάσεις και τα κλασικά ελληνικά μπερδέματα που δημιουργούνται κάθε φορά...για να συνεννοηθείς για το παραμικρό μια που όλοι έχουν άποψη για όλα!!!!!
Η μικρή "μπέμπα" έντρομη κοιτάζει τον πανζουρλισμό και με μεγάλη αδιακρισία αναρωτιέται "χριστέ μου αυτή είναι η οικογένειά μου; Δεν μου τα είχαν πει όλα!!!!!"
Οι γιαγιάδες τυλίγουν λαχανοντολμάδες,
Το Αλικάκι μας τρέχει πέρα δώθε και συχνά πυκνά σαβουρντίζεται και μετά μας δείχνε τα σημάδια του...πόνου...
Η αδελφή μου προσφάτως απ εξαρτημένη από την διαρκή αποτύπωση εικόνων με φωτογραφική μηχανή ή αλλιώς σε απλά ελληνικά, φωτογράφιση έτοιμη να υποτροπιάσει...
Και τελικά το τραπέζι στρωμένο στολισμένο και ζεστό να περιμένει τους καλεσμένους του!!
Οι μικρότερες της παρέας ευτυχώς έχουν η μία την άλλη εκτός από όλους εμάς τους ...μεγάλους ...
Σε λίγο θα καταφθάσουν και οι μικροί τους φίλοι...
Ακολουθεί το άνοιγμα των δώρων όπου τα μεγαλύτερα παιδιά "βοηθάνε" τα μικρά, χα...και η χαρά στα προσωπάκια όλων απερίγραπτη....

Όλοι φιλιούνται με όλους και μιλάνε ταυτόχρονα ανοίγοντας τα δώρα τους...
Η πρώτη κούκλα της Αλίκης, καθόλου φθηνή κείτεται στο πάτωμα κλινικά νεκρή από το πολύ ταρακούνημα. Ευτυχώς μετά συνήλθε και την χτενίζουμε τώρα κάθε μέρα...
Τα λατρεύω τα Χριστούγεννα...
Ξέρω πως για κάποιους η χαρά είναι δύσκολη, τρομάζει και συχνά την αποφεύγουν. Η γοητεία και η ευκολία της θλίψης μπορεί εύκολα να παρασύρει στα δίχτυα της και να κλέβει στιγμές.
Οι στιγμές όμως που χάνονται δεν επιστρέφουν ποτέ και αυτό εμένα με τρομάζει. Έτσι διαλέγω...
Διαλέγω να τις ζω όσο μπορώ καλύτερα, πιο γεμάτες, πιο χρωματιστές, πιο πλούσιες σε χρώμα και φωνές αγαπημένων ανθρώπων, πιο πληθωρικές και φωτεινές.
Και αυτό δεν χρειάζεται χρήματα...όχι...ψυχή χρειάζεται και μια μαγική νεράιδα να σου το θυμίζει.

Δύο μέρες μετά η Αλίκη συνάντησε την δική της νεράιδα και την ερωτεύτηκε σφοδρά...
Πόσο χάρηκα!!Ξέρω πως αν πιστέψει σε εκείνη και τα μαγικά της θα γίνει η ίδια η νεράιδα του εαυτού της για πάντα...
Έτσι τις αποθανάτισα...
Παρά τις αλλεπάλληλες προσπάθειές μου η φωτογραφία αυτή αρνείται να γυρίσει κάθετα όπως περίμενα...
Τι να πω η νεράιδα μάλλον άρχισε τα μαγικά της...

Επανέρχομαι πολύ σύντομα με την Πρωτοχρονιά που χρωστάω...


Παρουσιάστηκε σφάλμα σε αυτό το gadget

Σας παρακολουθώ...

who is watching now?