Σάββατο, 6 Απριλίου 2013

Μπορεί και να γίνεται...

Μιλούσα με μία φίλη στο τηλέφωνο και μου είπε χαριτολογώντας το καλύτερο!

Είναι σαν να σου φέρει ο Δ. στο σπίτι μία άλλη γυναίκα και να σου λέει :
"αγάπη μου, σου έφερα την ........ ,θα την αγαπάς, θα την προσέχεις (γιατί θα είναι και μικρότερη), θα την φροντίζεις, θα παίζεται μαζί και θα μείνει μαζί μας για πάντα!!!Δεν είναι γλυκούλα?"

Ο εφιάλτης στον δρόμο με τις λεύκες!

Κάπως έτσι είναι για το πρώτο παιδί όταν έρχεται στο σπίτι το δεύτερο...
Όλα τα παιδάκια ζηλεύουν, και είναι φυσικό, ανθρώπινο και αναμενόμενο.
Νομίζω πως οι γονείς που λένε "μπα το δικό μου το παιδί μια χαρά το πήρε" ή δεν θέλουν να δουν, ή δεν έχουν ενσυναίσθηση να νιώσουν τι συμβαίνει στο παιδί τους, ή το θέλουν τέλειο οπότε δεν του επιτρέπουν να εκφραστεί ή, ή, ή, πάντως σίγουρα είναι μακρυά από την πραγματικότητα.
Τι κάνουμε λοιπόν;

Ένα από τα πράγματα που έχουμε πει με τον Δ. είναι να λέμε στην Αλίκη την αλήθεια.
Όσο αυτό είναι εφικτό στα δικά της μέτρα βέβαια. Το παιδί χρειάζεται χώρο για να εκφράσει τα συναισθήματά του και εσύ έχεις  το χρέος να του μαθαίνεις τρόπους, εναλλακτικές και νέους δρόμους να τα εξωτερικεύει και να τα αντέχει.
Βέβαια...εύκολο να το λες...
Ένα παιδάκι που ξαφνικά νιώθει να απειλείται η ασφάλειά του, ένα τόσο δα πλασματάκι, μόλις 18 μηνών που χάνει την γη κάτω από τα πόδια του.
Είναι στιγμές που πονάει τόσο πολύ που πονάω και εγώ μαζί της. Κάθε φορά που θηλάζω τον μικρό Κωσταντή μας, εκείνη παίρνει την πιπίλα της, έρχεται στην αγκαλιά μου, κάνει την αδιάφορη, πιάνει αντικείμενα που ξέρει πως δεν πρέπει... αγωνίζεται σκέφτομαι, δοκιμάζει, φοβάται.

Μου φαίνεται τόσο χαζό αυτό που κάποιοι της λένε "Αλίκη να τον αγαπάς τον αδελφό σου, να τον προσέχεις".

Τι μεγάλη μπούρδα, σκέφτομαι!!!
Γιατί να αγαπάει κάποιον που γνωρίζει μόνο ένα μήνα, κάποιον που της "κλέβει" καθημερινά ζωτικό χώρο, κάποιον που ήρθε με το έτσι θέλω και κατσικώθηκε στο βασίλειό της και της παίρνει την μαμά και τον μπαμπά, κάποιον που μόλις κλαίει η μαμά τρέχει και τον παίρνει αγκαλιά, κάποιον που κοιμάται στο δωμάτιο μαζί μας.
Και μετά από όλα αυτά κοιμάται και σαν πουλάκι χωρίς καθόλου τύψεις και ενοχές!!
Θέλει χρόνο!!!

Πόσο πολύ προσπαθεί το μικρό μου...
Το ξέρω πως τώρα φοβάται και την σκιά της, ξέρω πως το κλειδί είναι να νιώσει ασφάλεια, ξέρω πως με τον καιρό θα προσαρμοστεί, ξέρω πως το περνάνε όλοι.
Όμως όταν ανησυχεί νιώθω βαθιά μέσα μου μια σουβλιά και θέλω να ξαναγίνουμε όπως πριν.

Δεν γίνεται ...δεν είναι όπως πριν, δεν θα είναι ποτέ το ίδιο. Είμαστε περισσότεροι και θα μοιραστούμε το ίδιο οξυγόνο. Είναι για όλους δύσκολο μόνο που η ευθύνη είναι δική μου και του Δ. που κάναμε την επιλογή.

"Η αγκαλιά της μαμάς τους χωράει όλους αγάπη μου" της λέω και είναι αλήθεια, όταν θηλάζω και έρχεται και κουρνιάζει στον άλλο ώμο μου, και πονάει η πλάτη μου, και φοβάμαι να μην φύγει και καμία φάπα "κατα λάθος".
Γελαστά μου ματάκια...η χαρά δεν λείπει από το σπίτι μας και δεν θα λείψει φυσικά ούτε τώρα. Απλά τώρα χρειάζεται μεγαλύτερη προσπάθεια.
Εμείς οι μεγάλοι τα κάνουμε όλα. Από εμάς εξαρτάται. Αυτό κάπως με ανακουφίζει και κάπως με τρομάζει.
Είναι στιγμές που μοιάζει να υπάρχει ένας υπόκωφος ανταγωνισμός μεταξύ τους, ο μικρός να κλαίει και η Αλίκη να πέφτει και να χτυπάει, η Αλίκη να νυστάζει και ο μικρός να πεινάει, ο μικρός να θέλει άλλαγμα και η Αλίκη το ίδιο και πάει λέγοντας. Αγωνιούν, διεκδικούν τον χώρο τους και τον χρόνο τους, ακούνε τις ανάγκες τους χωρίς ντροπή, συγχωρούν αμέσως τα λάθη σου και σε αγκαλιάζουν.
Πόσο τα θαυμάζω αυτά τα μικρά τερατάκια τσέπης!Πόσα μπορούν να σου διδάξουν...

Σε βάζουν να διαλέξεις, να αποδείξεις ξανά και ξανά πως είσαι εκεί.
Και η φατσούλα τους αλλάζει στο δευτερόλεπτο.
Πόσο εύκολα ξεχνάνε και συγχωρούν.
Πόσο πρωτόγονα εκφράζουν τα συναισθήματά του χωρίς κοινωνικά συμβόλαια.
Πόσο αληθινά και άμεσα είναι.
Πόσο μεγάλη ανάγκη έχουν την επιβεβαίωσή και την ασφάλειά μας.
Αρκεί να μπορείς να τα διαβάσεις. Αρκεί να τα ακούς.
Και δεν σταματάνε ποτέ. Άλλες φορές με πιάνει απελπισία, και άλλες τους θαυμάζω.
Μικροί αγωνιστές...δεν το βάζουν κάτω "ΥΠΑΡΧΩ ΚΑΙ ΕΓΩ"!!!
 Στεναχωριέμαι...
Απορώ...
Θαυμάζω...
 Κλαίω...
 Χαμογελάω...
 Τρομάζω...
 Σε κοιτάζω στα μάτια...μ' αγαπάς ακόμα;
 Σε βλέπω...
 θυμώνω...
 Λυπάμαι...
 Σ' αγαπώ...
 Χα!!
 Ουφ!
 Πονάω...
Κρύβομαι...
 Μαμά, μπαμπά γλιστράω...πιάστε με...
 Θα είμαστε πάντα εκεί να σας πιάνουμε μωρά μου.
Δεν είναι το ίδιο πια το ξέρω αλλά μπορούμε.

Θυμάμαι ότι όταν δούλευα στην Θεραπευτική Κοινότητα πάντα έλεγα στα μέλη μου όταν έχαναν το κουράγιο τους:
"Μπορεί και να γίνεται, στ΄αλήθεια, μπορεί και να γίνεται".
Ενστάλαξη ελπίδας για αλλαγή, πίστη και εμπιστοσύνη, αν δεν τα παρατήσεις μπορεί και να γίνει.
"Δεν σου υπόσχομαι ότι θα γίνει όπως ακριβώς το θέλεις αλλά ότι κάτι θα αλλάξει επειδή προσπάθησες..."
Θυμάμαι τα βλέμματά τους, την ελπίδα να γεννιέται στα μάτια τους και εγώ να χαίρομαι κρυφά.
Ένα πρωί μπήκα στην Κοινότητα και το είδα στην είσοδο αναρτημένο σε μία ταμπέλα.
"Μπορεί και να γίνεται".
Ένιωσα τόσο όμορφα. Με πιστεύουν, σκέφτηκα.
Άρα μπορεί να πιστέψουν και στον εαυτό τους.
Μπορεί και να γίνεται!!!
Ήθελα κρυφά να μείνουν καθαροί αν και ήξερα ότι είναι "αντιθεραπευτικό" να θέλεις για εκείνους.
Και έτσι και έγινε.
Για κάποιους έγινε το όνειρο πραγματικότητα και ζούνε καθαροί.
Είμαι τόσο περήφανη για εκείνους!

Το κοριτσάκι μας. 

Το αγοράκι μας.


Μαμά, μπαμπά γλιστράω...πιάστε με...
Θα είμαστε πάντα εκεί να σας πιάνουμε μωρά μου. 
Όχι μπροστά σας γιατί δεν θα βλέπετε. 
Όχι πίσω σας γιατί δεν θα τολμάτε. 
Δίπλα σας. 
Δίπλα σας θα κοιτάζετε και θα μας νιώθετε. 
Θα είμαστε εκεί και για τους δυό σας. 
Γίνεται.


Παρουσιάστηκε σφάλμα σε αυτό το gadget

Σας παρακολουθώ...

who is watching now?