Σάββατο, 25 Μαΐου 2013

Αυτό τους αξίζει.

Είναι πολύ πρωί ακόμα, ξημερώματα και ως συνήθως ξύπνησα να ταΐσω το μπεμπουίνι Κωνσταντή και έκανα καφεδάκι να απολαύσω την ησυχία της στιγμής. Νυστάζω ανυπόφορα αλλά αυτή η ησυχία με μαγεύει και την έχω ανάγκη.
Σήμερα θα φύγει ο Δ. για λίγες μέρες και με περιμένει μια πολύ δύσκολη εβδομάδα. Χρειάζομαι δυνάμεις σωματικές και ιδιαίτερα ψυχικές.
Κάτι τέτοιες στιγμές που ο Δ. φεύγει για επαγγελματικά ταξίδια καταλαβαίνω πόσο τυχερή είμαι που έχω σύντροφο και συνοδοιπόρο μου τον Δ. συνενοούμαστε με τα μάτια και χωρίς λόγια όταν χρειάζεται και αυτό είναι ανακούφιση και τεράστια ασφάλεια. Η διατήρηση των ορίων είναι αυτονόητη και για τους δυό μας και η αγκαλιά εύκολη και ζεστή. Το γέλιο ευεργετικό και το δάκρυ όταν φεύγει ανακουφιστικό. Υπάρχει χώρος για διαφωνίες και συγκρούσεις που έχουν αποτέλεσμα και πιάνουν τόπο χωρίς να είναι χαμένα λόγια του θυμού.
Η σιωπή δεν προκαλεί φόβο όταν υπάρχει αλλά μια κάλυψη ανάγκης για κρυφή στιγμιαία απομόνωση του καθενός, για να μπορέσει να ανακτήσει δυνάμεις.
Η στήριξη έρχεται σαν βάλσαμο την στιγμή που την χρειαζόμαστε και ποτέ, στ' αλήθεια ποτέ σαν βάρος.
Και το χιούμορ, και η τρέλα, τα κρυφά μας παιδιά που ζούνε μέσα μας τα βρίσκουν, παίζουν καλά μαζί και είναι φιλαράκια.
Πόσο τυχερή είμαι!!

Η ανθοέκθεση τελειώνει όπου να' ναι και δεν υπήρχε καλύτερη επιλογή για εμάς παρά να την επισκεφτούμε για ακόμα μία φορά. Να απολαύσουμε τα χρώματα και τα λουλούδια της και την σκιά των δέντρων.
Να φορτώσουμε την τελευταία μας μέρα πριν φύγει ο Δ. χρώματα και μυρωδιές για να μαζέψω δυνάμεις για την εβδομάδα που έρχεται.
Φυσικά έχουν έρθει ενισχύσεις από την Θεσσαλονίκη αλλά δεν είναι το ίδιο.
Άλλη νοοτροπία, άλλες απόψεις, άλλη προσοχή, άλλη ανάσα.
 Ο ήλιος. Πόσο τον αγαπώ. Υπέροχος και φωτεινός μου δίνει  μια αίσθηση αισιοδοξίας.
Τα σκυλάκια, παιδική ανάμνηση από την αυλή της γιαγιάς. 
Η Αλίκη εξτασιασμένη δεν ξέρει που να πρωτο κοιτάξει και παίζει ασταμάτητα με το χώμα. Ευτυχώς υπάρχουν άλλα ρούχα μαζί μας, σκέφτομαι, χι χι 
 Και φυσικά ο βασιλιάς των λουλουδιών, το τριαντάφυλλο σε απεριόριστα χρώματα, μαγικό.
Η καλύτερη στιγμή δεν υπάρχει σε φωτογραφία γιατί δεν το θεώρησα σωστό.

Η Αλίκη συναντάει ένα κοριτσάκι στην ηλικία της με μπλέ ματάκια σαν χάντρες. Πλησιάζουν η μία την άλλη σαν παλιοί φίλοι που συναντιούνται ξανά. Μιλάνε λιγάκι ινδιάνικα και καταλαβαίνουν απόλυτα η μία την άλλη. Χαμογελάνε. Τα χεράκια ενώνονται και κάνουν μία μεγάλη αγκαλιά. Μια αγκαλιά με διάρκεια τόσο αληθινή. Μια αγκαλιά που δεν φοβάται την σωματική επαφή, γεμάτη αγνότητα και καλοσύνη. Μια αγκαλιά θαρραλέα και ζεστή. Υπέροχες!!!!Δεν μιλάει κανένας. Θαυμάζουμε την στιγμή όμως όλοι μας χαμογελάμε. Περιμένουμε και κανένας δεν διακόπτει αυτή την αγκαλιά.
Τα κορίτσια χωρίζονται, χαμογελάνε η μία στην άλλη και φεύγουμε.
"αντίο, φεύγω" λέει η Αλίκη σε σπαστά ελληνικά λες και αποχωρίζεται μια καλή φίλη με την ελπίδα πως θα την ξαναδεί.
Μαγικό.
Για ακόμα μια φορά θαύμασα τις παιδικές ψυχές.
Πόσο αγνές, πόσο ανοιχτές, πόσο ατρόμητες, πόσο διεκδικητικές, πόσο αληθινές!!!

Χθες διάβασα διάφορα άρθρα στο "νετ" για την παιδική κακοποίηση. Η Αλίκη, με την αναστάτωση των ημερών από την Θεσσαλονίκη έχει χάσει τα όριά της και έκανε τρέλες. Είχα θυμώσει τόσο πολύ κάποια στιγμή που νόμιζα ότι θα σκάσω. Κρατιόμουν να μην αρχίσω να ουρλιάζω και ο Δ. μου έλεγε με νόημα, "είναι όμως κάτι στιγμές που σου έρχεται..."
Γελάσαμε και η σκέψη μας ανακούφισε αλλά μου προκάλεσε ντροπή. Είναι μια φράση που πολλές φορές την έχω ακούσει από γονείς και δεν την καταλάβαινα. Τώρα το ένιωσα στο πετσί μου και μου δημιούργησε ενοχές.
Βέβαια ξέρω καλά πως η σκέψη από την πράξη έχει απόσταση μεγάλη και αυτό μας κάνει έλλογα όντα. Ξέρω επίσης πως απέχει η βια χιλιόμετρα από το σπιτικό μας και δεν είναι στις ζωές και στα βιώματά μας.

Αυτές οι σκέψεις λοιπόν με έκαναν να διαβάσω διάφορα για την παιδική κακοποίηση.
http://www.proseggisi.gr/?p=11887

http://www.tovima.gr/society/article/?aid=484790

http://psycho-logia.gr/tag/%CF%80%CE%B1%CE%B9%CE%B4%CE%B9%CE%BA%CE%AE-%CE%BA%CE%B1%CE%BA%CE%BF%CF%80%CE%BF%CE%AF%CE%B7%CF%83%CE%B7/

http://e-psychology.gr/violence-abuse/716-paidikh-kakopoihsh-morfes-kai-synepeies-sthn-psychikh-ygeia-tou-paidiou

http://www.hamogelo.gr/140-1/1123/Poidikh-Kakopoihsh

Θέλει θάρρος και δύναμη για να μιλάει κάποιος για αυτά τα θέματα το ξέρω.
Θυμήθηκα μία ομάδα στην ΘΚ ΙΘΑΚΗ με παιδιά κακοποιημένα από τους γονείς τους.

Όταν έγινε η ομάδα ήταν ενήλικες, νέοι άνθρωποι στην δεκαετία των 20 γεμάτοι ζωντάνια αλλά και θυμό. Φόβους και ανασφάλειες, και ιδιαίτερα χαμηλή αυτοεκτίμηση.

Δεν θα ξεχάσω ποτέ τον Σ. Οι περιγραφές του για τις σκηνές σεξουαλικής βίας από τον πατέρα πονάνε ακόμα. Σε ηλικία 12 ετών που πήγε στο γυμνάσιο κατάλαβε πως δεν είναι έτσι για τα άλλα παιδιά. Κατάλαβε πως δεν συμπεριφέρονται έτσι όλοι οι μπαμπάδες. Το παιδί έχει ανάγκη την αγάπη και την αποδοχή του γονιού, ότι και αν αυτό του κάνει. Αγαπάει τον "κακοποιητή" του όσο και αν τον φοβάται γιατί είναι θέμα επιβίωσης για εκείνο.
Θεέ μου πόσο θύμωνα με εκείνους τους γονείς, πόσο ήθελα να τους φερθώ ανάλογα όταν τους έβλεπα μετά από κοντά.
Βλέπεις οι πληροφορίες στην δουλειά μας είναι απόρρητες και αυτό είναι ιερό. Δεν ήξεραν ότι ξέρει και κάποιος άλλος.
Δεν θα ξεχάσω τον Γ. Ο πατέρας του πολύ βίαιος. Έτρεμε κάθε βράδυ που εκείνος επέστρεφε στο σπίτι και κρυβόταν. Ένα βράδυ  ο πατέρας χτυπούσε την μητέρα και ο Γ. το έσκασε. "έτρεχα με την πυτζάμα στους δρόμους την νύχτα και είχε παγωνιά. Ένιωθα τόσο μόνος και είχα χαθεί. Δεν με ένοιαζε όμως είχα γλυτώσει. Εκείνο το βράδυ την γλίτωσα"
Ο Ν. επίσης μέλος της ομάδας του λέει "ρε συ" δεν θα το ξεχάσω ποτέ "ρε συ δεν μπορεί, κάτι θα έκανες και εσύ και σε έδερνε τόσο δεν μπορεί να ήταν τόσο κακός! Μήπως έκανες ζημιές!"

Δεν θα το ξεχάσω ποτέ. Αγοράκι μου, σκέφτηκα. 27 χρονών και είχε ακόμα την ανάγκη να δικαιολογήσει τον γονιό, να νιώσει αποδοχή έστω και αν ο ίδιος τελικά ήταν ο "σκάρτος" στην ιστορία.

Πόσος πόνος, πόσος φόβος, πόσο δάκρυ, πόση συντροφικότητα, πόση ανακούφιση στο τέλος.
Πληγές που δεν κλείνουν ποτέ αλλά τουλάχιστον σταματάνε να αιμορραγούν

Και στο τέλος μια αγκαλιά. Μια αγκαλιά σαν εκείνη της Αλίκης με την άγνωστη φίλη της.
Τόσο αληθινή και θαραλλέα.

Τα παιδιά μας διδάσκουν.
Τα παιδιά μας αγαπάνε χωρίς όρους.
Τα παιδιά μας έχουν ανάγκη.
Τα παιδιά αξίζουν τον σεβασμό μας γαμώτο!!!

Τα δικά μας παιδιά μπορεί να είναι τυχερά όμως υπάρχουν πολλά άλλα δίπλα μας που ζούνε μέσα στον φόβο και τον πόνο. Δεν μπορώ να σας περιγράψω τον πόνο!

Ας μιλάμε λοιπόν.

Και για να γυρίσω στο θέμα μας και να γλυκάνω λιγάκι το κλίμα , η  μέρα τελείωσε με λουκουμάδες.
Παιδικά χεράκια βουτηγμένα στο μέλι και μουτράκια πασαλειμμένα.


Λουκουμάδες. 
Γλυκιά παιδική ανάμνηση. 

Αυτό τους αξίζει. 






ευχαριστώ για τα βραβειάκια!




ευχαριστώ πολύ το όμορφο μπλόκ για το βραβειάκι μου, http://mamakaioximono.blogspot.gr

μμμμ
Τώρα πρέπει να πω 11 πράγματα για τον εαυτό μου ε? οκ

1. Λατρεύω τις τηγανιτές πατάτες
2. Είμαι καρκίνος
3. Έχω μία αδελφή 1 1/2 χρόνο μεγαλύτερή μου
4. Έχω 2 παιδάκια , 20 και 3 μηνών και έναν αγαπημένο σύντροφο τον Δ.
5. Μου αρέσουν τα ταξίδια και οι φωτογραφίες
6. Έχω τόσα όνειρα για την ζωή μου που καμιά φορά φοβάμαι ότι δεν θα προλάβω. Αυτό με κάνει να
    νιώθω γεμάτη, ευτυχισμένη.
7. Δεν αφήνω ποτέ τίποτα στην μέση ανολοκλήρωτο.
8. Νιώθω τυχερή για την ζωή μου όπως είναι σήμερα..γιούπι!!!παρά τις δυσκολίες της
    καθημερινότητας
9. Περίμενα πως θα είναι πιο εύκολο να πω 11 πράγματα για τον εαυτό μου!!!
10.  Έχω φύγει από την Θεσσαλονίκη και ζω στην Αθήνα , που μου αρέσει, αλλά πάντα με την ελπίδα
      πως θα γυρίσω πίσω κάποτε...μου λείπουν οι φίλοι μου...
11. Δεν πιστεύω πως τα παιδιά πρέπει να αγαπάνε τους γονείς τους, αυτό κερδίζεται και χάνεται!

Τώρα να δώσω το βραβείο σε 11 μπλοκ με λιγότερο από 200 μέλη έτσι?
οκ

https://plus.google.com/109310126315568197841/posts

http://giannousisgiorgos.blogspot.gr/

http://taplakakiamou.blogspot.gr/

http://ginamegoneis.blogspot.gr/

http://allgluedup.blogspot.gr/

http://vebert27.canalblog.com/

http://fatmumslim.blogspot.gr/

http://artisticake.blogspot.gr/

http://silviaaraujocroche.blogspot.gr/

http://dimiourgia-art.blogspot.gr/

http://tithoreahandmade.blogspot.gr/











Τετάρτη, 8 Μαΐου 2013

Πάει και το Πάσχα...Σπίτι μου σπιτάκι μου!!

Περιμέναμε πως και πως την αναχώρησή μας για Ελασσόνα το Πάσχα.
Με την Αλίκη να τρέχει πάνω κάτω και να βοηθάει με τα πράγματα και να λέει "δουλειές δουλειές μαμά!!!"ετοιμάζοντας τι παιχνίδια θα πάρει μαζί της.
Εμείς ετοιμάζαμε τα υπόλοιπα...Με δύο μηνών μωρό το αυτοκίνητο τίγκα πίσω, ευτυχώς έχει μεγάλο πορτ παγκάζ.
Αποστειρωτές, ριλάξ, δύο καρότσια, καλαθάκι ύπνου, σεντονάκια, μπουρνούζια, παιχνίδια και ότι μπορεί κανείς να φανταστεί.

Θυμήθηκα το κουμπαράκι μου τον Ά. Κάποτε όταν ταξίδευα έπαιρνα μόνη μου πολλά πράγματα και κυρίως παπούτσια. Είχαμε κατέβει στην Αθήνα για σεμινάρια ως συνήθως  τις καλές αποχές που δεν άφηνα σεμινάριο για σεμινάριο να πάει χαμένο, και από το αεροδρόμιο πήραμε το μετρό για το Σύνταγμα.
Εγώ φυσικά ήθελα ΤΑΞΙ , τις καλές εποχές που χρησιμοποιούσαμε ΤΑΞΙ, και ο Α. μετρό.
Μέναμε στο Σύνταγμα στην Ερμού, τις καλές εποχές που η Ερμού ήταν πιο κοσμική και ήταν υπέροχα.
Μετά το μάθημα βόλτες, καφέδες, ποτάκια το βράδυ μετά από έναν απογευματινό ύπνο,τις καλές εποχές που ήσουν όλη μέρα έξω και δεν σε ένοιαζε πόσο κάνει ο καφές...υπέροχες εποχές!!!
Είχα πάρει λοιπόν μια φορά τόσα πολλά παπούτσια που με τίποτα δεν μπορούσα να κουβαλήσω τον σάκο μου, τις καλές εποχές που ταξίδευες με έναν σάκο, με τίποτα όμως.
 Έτσι ανέλαβε ο Α. ο οποίος με έβριζε σε όλο τον δρόμο μια που είχε και θέμα με την μέση του!!!!!
Το φιλαράκι μου το ξεμέσιασα και από τότε δεν κουβάλησα ποτέ ξανά τόσα πράγματα σε ταξίδι!!!Αλήθεια.
Φροντίζω να παίρνω όσο λιγότερα για μένα και μ' αρέσει!!!
Μέτα όμως ήρθαν τα παιδιά και είναι αλλιώς...

Το ταξίδι μας ξεκίνησε άσχημα. Δεν προλάβαμε να κάνουμε 10 λεπτά, δεν υπερβάλλω, δεν είχαμε βγει καν στην εθνική, και η Αλίκη λούστηκε στον εμετό!!!
Όταν λέω λούστηκε το εννοώ, μέχρι και οι κάλτσες της!!!
Στάση, ξεφόρτωμα, άνοιγμα βαλίτσας παιδιών, αλλαγή ρούχων και πάνας...
Να γυρίσουμε πίσω?Κοιταχτήκαμε. Άντε μωρέ είπαμε ότι θα πάμε και θα πάμε.
Ποτέ μην παίρνεις πίσω κάτι που υπόσχεσαι.
Πάμε...
9 ατελείωτες ώρες κλάματος του Κωσταντή για μια διαδρομή 3-4 ωρών, 9 ατελείωτοι θηλασμοί να ηρεμήσει και να φάει, κλάμα, κλάμα, κλάμα, κλάμα......
Πουλάκι μου τι σου κάναμε, είσαι μόλις 2 μηνών και εμείς σε τρέχουμε στα βουνά και στα λαγκάδια...
"Εμετός μαμά εμετός, πάλι Αλίκη εμετός!!!!!!" είπε η μικρή σε άπταιστα ινδιάνικα!!!!!!!
Πάλι εμετός, πάλι εμετός!!!
Στάση, ξεφόρτωμα, άνοιγμα βαλίτσας παιδιών, αλλαγή ρούχων και πάνας...
Ο μπεμπουίνος συνεχίζει ακάθεκτος.
Η Αλίκη είναι αλήθεια πως δεν γκρίνιαξε ΚΑΘΌΛΟΥ παρά την ταλαιπωρία και τα ντεσιμπέλ της φωνής του μικρού. Μπράβο κοριτσάκι μου, σε θαυμάζω!!!
Κάποια στιγμή κάθομαι στην μέση η Αλίκη με τσιμπολογάει, κάπου έπρεπε να εκτονώσει την ένταση και ο μικρός κλαίει κλαίει κλαίει...
Εγώ? Δεν περιγράφεται!!!!!
Να θέλω να ουρλιάζω, να θέλω να κλάψω ακόμα δυνατότερα από τον μπέμπη, να θέλω να φωνάξω βοήθεια, να τρέξω να σωθώ, να θέλω να βάλω το κεφάλι μου σε έναν λάκκο, να ζητήσω οίκτο να ικετέψω στα γόνατα, να θέλω να ξυπνήσω από τον εφιάλτη...
Τίποτα από αυτά δεν έγινε. Τίποτα από αυτά δεν έκανα παρά μόνο έλεγα στον Δημήτρη, "θέλω να ουρλιάζω , "και εγώ " είπε και κάναμε υπομονή!!
Άλλωστε δική μας απόφαση ήταν το ταξίδι όχι των παιδιών...

Φτάσαμε στις 10 το βράδυ υπνοβατώντας με τα παιδιά "ημι λιπόθυμα" και εμάς σε μαύρα χάλια και πέσαμε κατευθείαν για ύπνο!!!!!!

Την άλλη μέρα το πρωί...
Αυτό είναι!

ΚΑΛΗΜΕΡΑ!! ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΚΑΛΗ ΜΕΡΑ!!!ΧΑ!!!

Δεν με ένοιαζε ούτε το ξενύχτι ούτε η κούραση. Φραπές ντεκαφεινέ φυσικά για μένα αλλά μου κάνει, ήλιος, πράσινο και η Αλίκη να τρέχει πάνω κάτω ελεύθερη!Δεν με ένοιαζε ούτε το ξενύχτι ούτε η κούραση.
Αυτή την αίσθηση ελευθερίας και ξενοιασιάς που σου χαρίζει η εξοχή. 
Το βλέμμα δεν σταματά σε τοίχους, το βήμα δεν σταματά στην άσφαλτο και το μυαλό δεν σταματά πουθενά. Το τοπίο γαλάζιο και πράσινο, φωτεινό, γαλήνιο γεμάτο ζωντάνια. 
Και οι μυρωδιές...αυτές οι μυρωδιές των λουλουδιών!!
Μαγεία!
Να και η πρώτη συνάντηση με την γαλοπούλα, "γάλος φουσκωμένος και μεγάλος"! Δεν είχα ξαναδεί ούτε εγώ γιατί τώρα τα πήρε ο πεθερούλης. 
Παναγία μου τι αχώνευτο πουλί!
Η Αλίκη τα κυνηγούσε συνεχώς με το μικρό της παιδικό σκουπάκι και εγώ κρυφά παρακαλούσα να τα πετύχει. 
Ο γάλος ενοχλητικός και αδιάκριτος, ερχόταν δίπλα μας , λες και δεν χωρούσε πουθενά αλλού σε αυτό το τεράστιο κτήμα και μας έκανε μαγκιές, φούσκωνε, άλλαζε χρώματα και έβγαζε ήχους!!!
Εγώ τον φοβόμουν και όλοι με κοροϊδέψανε, "τον μαλάκα" έλεγα και ξανα έλεγα,"τον ανώμαλο, τον αδιάκριτο, τον αγενή"!!!

Έφερνε και τις φίλες του τις κότες, αθώες και περίεργες, να βολτάρουν ανενόχλητες παντού.
Η προγιαγιά τις τάιζε και η Αλίκη, παιδί της πόλης θαύμαζε το φαινόμενο κότα που ήξερε μόνο από τα βιβλία της!
Αλίκη η ατρόμητη!!!


Η προγιαγιά της Αλίκης, γιαγιά του Δ. Έχουν 94 χρόνια διαφορά, 94 χρόνια και 95 με τον Κωνσταντή!
Δουλειές πολλές δουλειές στον κήπο,

 χαρά και αγκαλιές

 Ο παππούς ταΐζει την εγγόνα του περήφανος για τις επιδόσεις της και πίνοντας τσίπουρο.
"Γάλα παππούς, γάλα", αθώο μου κορίτσι...
Ήρθε και η άλλη η γιαγιά, κυνήγησε κότες, αχ και να την ξέρατε, ήπιε καφεδάκι με την Αλίκη...
Έπαιξε... πιάνο ή καλύτερα με το πιάνο...
μήλα...
...τι ωραία, τι ωραίες στιγμές τώρα που το σκέφτομαι...

Το βράδυ της ανάστασης η Αλίκη κοιμόταν του καλού καιρού, την πήραμε μαζί μας αγκαλιά για να ανάψουμε την λαμπάδα της.
Καταχάρηκε, ξύπνησε μέσα στα φώτα και τον κόσμο και οι λαμπάδες και τα κόκκινα αυγά;
Σπάστε τα αυγά!!!!Γιούπι!!!


φύγαμε και η Αλίκη ήδη είχε σβήσει...
ο Δ. φοράει την αγαπημένη του μπλούζα...08.09.2011 και ώρα 4:05 π.μ. 
Πρέπει να κάνουμε και μία για τον μπέμπης - μπέμπης σκέφτομαι καθώς τους κοιτάζω από πίσω
το τραπέζι έτοιμο από την πεθερούλα και η μαγειρίτσα τέλεια!!πεθαίνω για μαγειρίτσα
άντε και καλό Πάσχα!!!
Η κούραση τεράστια αλλά η διάθεση καλή.
Φυσικά το κλασικό πασχαλιάτικο πρωινό. Τσουρέκι με ΜΕΡΕΝΤΑ!!!Την αγαπώ την μερέντα!!!
Τα θερμά μου συγχαρητήρια σε όποιον την σκέφτηκε, τον ευχαριστώ πολύ!!!!
Η Αλίκη βέβαια μόνο τσουρέκι, τι να κάνουμε η ζωή μας δεν είναι πάντα δίκαιη...
Το αρνάκι ήδη στην σούβλα από το πρωί πρωί φρόντισε ο παππούς για αυτό όπως πάντα.
επίσκεψη στο κοτέτσι με την πρώτη ξαδελφούλα ντυμένη πριγκίπισσα. Μια πριγκίπισσα στο κοτέτσι. 
εξερεύνηση εκεί που γέννησε μια κότα με την ίδια πρώτη ξαδέλφη με άλλη αμφίεση πιο σέξι...
διαξιφισμοί για την μπάλα μίνι αλλά...
η Θεσσαλονίκη έλαμψε και πάλι!!!!!!
η Αλίκη προτίμησε την μπάλα ΠΑΟΚ για όποιον δεν το διακρίνει στην φωτογραφία!!

Περάσαμε ωραία τώρα που τα σκέφτομαι ξανά και η στιγμή του αποχαιρετισμού έφερε σε κάποιους συγκίνηση.
Υποσχέσεις ότι θα βρεθούμε σύντομα και ένα μεγάλο αντίο, να είμαστε όλοι καλά, όλοι.

 Ευχαριστούμε οι ευχές σας πολύτιμες...










Παρουσιάστηκε σφάλμα σε αυτό το gadget

Σας παρακολουθώ...

who is watching now?