Σάββατο, 26 Οκτωβρίου 2013

Μια εικόνα χίλιες λέξεις

'Όπου και να πας οι αλήθειες σου θα σε ακολουθούν και θα ρίχνουν φως στον δρόμο σου
Θα είναι φορές που θα χρειαστεί να νικήσεις θηρία για να προχωρήσεις όμως θα τα καταφέρνεις κάθε φορά με έναν τρόπο μαγικό
Ο δρόμος είναι "μακρύς και δύσκολος"
θα χρειαστεί να μιλάς ακόμα και ινδιάνικα για να συνεννοηθείς με "ιθαγενείς"

Θα συναντήσεις πολλές φορές ηλίθιους και περίεργους
ανθρώπους που νομίζουν πως είναι αρχηγοί μα είναι μόνοι
ανθρώπους παγιδευμένους σε έναν κόσμο που έφτιαξαν οι ίδιοι και κατηγορούν άλλους
θα συναντήσεις πρόσωπα γλυκά και οικεία, δικά σου αγαπημένα

πράγματα που θέλεις μα δεν μπορείς να αγγίξεις
βλέμματα που μαγνητίζουν με την γοητευτική ηρεμία τους
θα κρατήσεις στα χέρια σου χρώματα φωτεινά, φωτογράφησέ τα 
το παιχνίδι της ζωής είναι ομαδικό,  αν η τραμπάλα αδειάσει πρόσεξε, θα πέσεις
θα μάθεις ισορροπία καλή και δύσκολη μα αναγκαία
να θυμάσαι πως το παιχνίδι παίζεται τουλάχιστον με δύο παίκτες κάθε φορά
και είναι φορές που δεν έχουν και οι δύο τους ίδιους κανόνες
 θα γνωρίσεις πρόσωπα σημαντικά για σένα 
θα σε αγκαλιάσουν οι αγαπημένοι σου ήρωες αρκεί να μπορέσεις να τους αναγνωρίσεις
θα είναι στιγμές που θα φοβηθείς και θα πονέσεις...πολύ
κοίτα να υπάρχει πάντα δίπλα σου μια αγκαλιά αληθινή, γίνεται...
θα έρχονται μέρες υπέροχες και θα γελάς τα πρωινά
πάντα θα υπάρχουν καλοθελητές για να σε καβαλήσουν αλλά πίστεψέ με, ποτέ δεν είναι στο χέρι τους
θα χρειαστεί να φροντίζεις τον εαυτό σου για να μπορείς να φροντίζεις και τους ανθρώπους που αγαπάς
θα χρειαστεί να φροντίζεις τους ανθρώπους που αγαπάς για να μπορείς να αγαπάς και τον εαυτό σου
η ζωή είναι ένα ταξίδι μαγικό. Απλώνεις το χέρι και την πιάνεις
ένα ταξίδι με ταχύτητα φωτός
ας μην περιμένουμε να κοιτάξουμε πίσω για να καταλάβουμε πως περνάει γρήγορα...
είναι η δική μας ζωή γαμώτο...

Πέμπτη, 3 Οκτωβρίου 2013

"Μαμά κόρη"

Αγαπητό μου Αλικάκι,
"Μαμά Κόρη".
Όταν λες αυτή την φράση στ' αλήθεια σε "ερωτεύομαι" ξανά και ξανά!
Είσαι το κοριτσάκι μου, το παιδί που με έκανε μανούλα. Ήρθες στην ζωή μας αβίαστα και ακριβώς όταν "έπρεπε".
 Όσο σε είχα στην κοιλιά μου και σε κουβαλούσα ένιωθα πως ακόμα δεν σε ξέρω. Ήθελα να σε γνωρίσω, να γνωριστούμε και να μάθουμε η μία την άλλη. Η εγκυμοσύνη ήταν δύσκολη και με μερικές αποκολλήσεις με αποτέλεσμα να γίνει επικίνδυνη για σένα και δυσκολότερη συναισθηματικά για εμένα.
Θυμάμαι καθόμουν στο σπίτι στην Αθήνα, μόλις είχα μετακομίσει, μόνη μου, ξαπλωμένη μετά από οδηγία του γιατρού και ένιωθα τεράστιο φόβο.
Κάποιες στιγμές έκλαιγα κρυφά και καμία φορά παρηγορούσα τον εαυτό μου με αισιοδοξία λέγοντας "αποκλείεται να μας συμβεί κάτι κακό".
Ήσουν 4 μηνών και σε είχα δει, αποκλείεται τώρα να σε έχανα!
Η ζωή μου είχε αλλάξει απότομα και γρήγορα, αλλά μετά από πολλή σκέψη και ήταν συνειδητή μας επιλογή.
 Όμως αυτό δεν το έκανε ευκολότερο. Βρέθηκα στην Αθήνα, από σκληρά εργαζόμενη, έγινα νοικοκυρά και μάλιστα ξαπλωμένη νοικοκυρά που ...κάτι περιμένει...
Υπήρξαν φίλοι καλοί που ακόμα είναι δίπλα μου και τους ευχαριστώ. Υπήρξαν και άλλοι που σιγά σιγά χάθηκαν, ευτυχώς λίγοι και τους αγαπώ αλλά τώρα πια από μακρυά...κρίμα.
Κάποιες φορές το "ξεκαθάρισμα" γίνεται από τις καταστάσεις και βγαίνει πάντα σε καλό το ξέρω καλά αυτό.
"Μαμά - κόρη"
Έτσι και έγινε. Το κοριτσάκι μας έφτασε μετά από 30 ώρες γέννας! Εγώ..εξαντλημένη 30 ώρες μαζί με τον Δ. , την πήρα αγκαλιά, την έβαλα στο στήθος και λίγο μετά λιποθύμησα.
Θυμάμαι το επόμενο πρωί να κοιτάζω έξω από το παράθυρο και να την περιμένω.
Δεν μπορούσα να το πιστέψω... τι έχω κάνει και μου αξίζει τέτοια ευτυχία!!

Δύο χρόνια μετά...

Η ευτυχία καλά κρατεί και όπως μία σοφή γυναίκα μου είπε "τα παιδάκια σου είναι η περιουσία σου".
Το κοριτσάκι που μιλάει ασταμάτητα, γελάει δυνατά, μετράει, κρύβεται, τρώει μόνο του και κοιμάται, κάνει τώρα "κακά στην τουαλέτα του", κλαίει δυνατά και επίτηδες με την ελπίδα "να πιάσει το κόλπο",
και πάνω από όλα...το κοριτσάκι που αγαπώ!!!
"Μαμά Κόρη"
Ξέρω πως δεν είναι για όλους το ίδιο. Η σχέση αυτή πάντα είναι προσωπική και ποτέ δεδομένη. Η μικρή μου έχει τόση ανάγκη να την αγαπώ και να με αγαπάει το βλέπω στα ματάκια της. Και εγώ έχω τόση δύναμη στα χέρια μου να την πληγώσω...είναι σχεδόν τρομακτικό πόση εξουσία έχει ένα γονιός επάνω στο παιδί του.
Κοριτσάκι μου, η σχέση μας παλεύεται μέρα με την μέρα. Η σχέση μας είναι στιγμές, καλές και κακές, όμορφες, δυνατές, με γέλιο, παιχνίδι, χορό, βαρεμάρα, οργή, θυμό, ζήλια για τον μικρό μας, αγκαλιές γεμάτες, ευτυχία, λαχτάρα, τρέξιμο...Όλα αυτά που συνθέτουν μια σχέση. Χρωματισμοί που έρχονται και φεύγουν και καλούμαι να τους διαχειριστώ, όπως σε όλες τις σχέσεις.

Η σχέση "Μαμά Κόρη" δεν είναι δεδομένη και τρομάζω στην ιδέα πως μπορεί μια μέρα να το ξεχάσω αυτό και να σταματήσω να παλεύω για' αυτό θεωρώντας πως "πρέπει" να με αγαπάς και να με σέβεσαι γιατί είμαι η μητέρα σου...
Μου έκανες άθελά σου ένα τεράστιο δώρο. Αγαπώ το εαυτό μου πιο πολύ τώρα από πριν, στ' αλήθεια και δεν το είχα καν φανταστεί πως θα συμβεί τόσο αβίαστα.
Γι' αυτό και μόνο σου χρωστάω κοριτσάκι μου, τι δώρο υπέροχο. Ο κόσμος άλλαξε και πράγματι όπως μου έλεγε η φίλη μου η Δ. "θα δεις πως κάποια μεγάλα πράγματα γίνονται μικρά όταν έχεις παιδιά". Έτσι...

Δύο χρόνια μετά...

Μας κάλεσες στο πάρτι σου και ήρθαμε! Ήταν υπέροχο!!!
2 χρόνια αγάπη μου και εγώ πάλι συγκινήθηκα...

"Σ' αγαπώ ξεχωριστά και μόνο εσένα. Άλλο κοριτσάκι δεν έχω, εσύ είσαι..."

Ήρθανε φίλοι καλοί και ήταν μια υπέροχη μάζωξη μετά τις καλοκαιρινές μας αποδράσεις!
φίλοι καρδιακοί βρεθήκανε μετά από καιρό και γκρέμισαν το σύμπαν!!Γουστάρω τρελά αυτή την παιδική τρέλα!
 Τι υπέροχη που είναι αυτή η πρωτόγονη ακατέργαστη χαρά!
ο καθένας τα δικά του και όλοι μαζί ένα σύνολο


Κάποιοι μικρότεροι έπαιζαν πιο μοναχικά...
το Αλικάκι έπεσε με τα μούτρα στα γαριδάκια μια που δεν είχε φάει ποτέ ξανά...
η μικρή Χ.φίλη της Αλίκης μας εξάσκησε τις μαγειρικές της ικανότητες χωρίς να λερώσει το τέλειο λουλουδάτο φορεματάκι της...περίεργο
ο καλύτερος καλεσμένος του χωριού έκανε φραπέ μόνος του!!!
"Μαμά Κόρη"

Και φυσικά κάποιος είχε απορίες...
τι έγινε σήμερα ρε παιδιά; γιατί τόση φασαρία; 
Το μικρό γελαστό κοινωνικό μου αγοράκι...καρδούλα μου...
Το ξέρω πως είσαι και εσύ εδώ και έχω τόσα να σου πω την κατάλληλη στιγμή. Έτοιμος πάντα για αγκαλίτσα και φιλιά, αναζητάς την επαφή όσο τίποτα άλλο...Ματάκια εκφραστικά δικά σου, αγοράκι μου, δεν είσαι "δεύτερος" για μένα ούτε για τον πατέρα σου το ξέρω...είσαι το αγοράκι μας το πρώτο!Πόσο δύσκολο είναι να είσαι το δεύτερο παιδί, τώρα το καταλαβαίνω. Κανένας τρίτος δεν δείχνει τον ενθουσιασμό και την λαχτάρα που εκφραζόταν με το πρώτο παιδί.
Πολλές φορές στεναχωριέμαι...
Αγάπη μου έτσι είναι η ζωή, σου έλαχε να πρέπει να παλέψεις για να κερδίσεις την θέση σου, έχεις όμως μια θέση στην καρδιά μας για φωλίτσα σου...και δυο γονείς που σε αγαπάνε όσο τίποτα...
Είσαι το αγοράκι μας...
Κάπως έτσι κύλησε η μέρα των γενεθλίων της Αλίκης μας...
Με πολύ κόσμο, παιχνίδι και σωρεία σκέψεων απρόσκλητων...
Η ώρα πέρασε, ο κόσμος έφυγε, και το σπίτι άδειασε...
και μείναμε εμείς...οι σταθεροί...οι ίδιοι... η οικογένεια...
Ησυχία...
Και η οικοδέσποινα είπε να τσιμπήσει κανένα γαριδάκι ακόμα λόγω της ημέρας...


Παρουσιάστηκε σφάλμα σε αυτό το gadget

Σας παρακολουθώ...

who is watching now?