Τετάρτη, 23 Ιανουαρίου 2019

PAUSE

Στο σπίτι παίζαμε κρυφτό. Εγώ τα φυλούσα, μετρούσα αργά και καθαρά μέχρι το 100 για να προλάβουν . Ο καθένας πήγαινε με τον ρυθμό του. Άλλος έτρεχε, άλλος κοντοστέκονταν, άλλος γελούσε...Τα φυλούσα και φυσικά συνέχεια έχανα. Οι μικροί ταραξίες έτρεχαν πιο γρήγορα, εγώ έτρεχα λίγο πιο αργά και με προλάβαιναν... Τα έφτυναν... και γελούσαμε... Τους έψαχνα στα ντουλάπια, στα ποτήρια, στο μπάνιο, στην ξύστρα, και γελούσαμε...
Ξαφνικά μαλώνουν τα ακούω...
Μόλις πήγα μέσα και είπα με αυστηρό υφός "τι έγινε γιατί μαλώνετε;" !!
Γίνονται ένα μέτωπο!! "αν δεν μπορείτε να παίξετε μαζί τώρα παίξτε για λίγο χωριστά".
"Τι λες; " ο μικρός δικηγόρος αδιάβαστος, ο Κ.  "Εγώ θα παίζω με την Α'.
 "Και εγώ με τον Κ. έλα μαμά μη μας χαλάς το παιχνίδι!!!"
Μου την είπαν κιόλας, σκέφτομαι... ότι χαλάω το παιχνίδι...οκ...μάλλον περισσεύω..
Τα φυλάω και γελάω κρυφά για την υπέροχη συμμαχία τους που ώρες ώρες μου σπάει τα νεύρα... Στεναχωριέμαι όταν μαλλώνουν...
Μετά σκέφτομαι εμένα και την αδελφή μου... Είχαμε ακριβώς την ίδια διαφορά. Εκείνη 1,5 χρόνο μεγαλύτερη από εμένα. Όπως η Α. από τον Κ. Εκείνη πιο συνετή, πιο υπάκουη, πιο"μυαλωμένη" όπως έλεγε η γιαγιά μου, σαν την Α.
 Εγώ ατίθαση, νεύρο, σκανδαλιάρα και γλωσσού...όπως ο Κ.
Η αγαπημένη μου λέξη ήταν "σκατά"!

 Όλα εδώ πληρώνονται...γελάω... 
Η αδελφή μου με νευρίαζε επίτηδες, εγώ τσιμπούσα και έκανα ζημιές , η μαμά με μάλωνε, η αδελφή μου με υπερασπιζόταν... τρέλλα έτσι; 
Τότε δεν τα ψειρίζανε και τόσο, και ίσως ήταν καλύτερα...
παιδιά είναι τσακώνονται έλεγαν σοφά και πάλι μας αγαπούσαν...
Θυμάμαι που έδειχνα πιο σκληρή εξωτερικά...έκρυβα την ευαισθησία μου γιατί ένιωθα πως αυτό μου ζητάνε να κάνω...για άλλους λόγους που τότε δεν ήξερα...Θυμάμαι όμως μέσα μου κάποιες φορές τον πόνο που κουβακλούσε αυτός ο ρόλος, την οργή και τον θυμό της δυνατής...αυτό το κουστούμι δεν μου ταίριαζε...δεν ήταν δικό μου...και το πέταξα...χρόνια τώρα... 
Ωστόσο το πέρασμα από γενιά σε γενιά πληροφοριών, συναισθημάτων, πόνου, φόβων και μυστικών στιγμών, αλληλουποστήριξης, αγάπης, αγώνα, φροντίδας,  ακόμα μου φαίνεται μαγικό... 


Τώρα ησυχία.. ύπνος και ησυχία...

PAUSE

Μεγαλώνουν και αλλάζουν. Κάποιες φορές νιώθω πως δεν μου φτάνει ο χρόνος. Θα ήθελα να μην χάνω στιγμή. Την ώρα που γυρνούν από το σχολείο κουρασμένα... την ώρα του μεσσημεριανου φαγητού... την χαρά της στιγμής της ... την στιγμή της αντάμωσης μετά το σχολείο.. το γέλιο, το κλάμα, την γκρίνια...την στιγμή ρε γαμώτο...
Να μην φύγουν οι στιγμές που δεν ξαναγυρίζουν πια...
Δεν προλαβαίνω... Ειναι όλες οι στιγμές δικές τους και δεν τις προλαβαίνω όλες. Τώρα που χωράω, τώρα που με θέλουν ακόμα εκεί...
Θα ήθελα να μην κάνω κανένα λάθος σκέφτομαι...ξέρω πως είναι αδύνατον... ξέρω πως δεν ειναι μακρυά το "άσε με ρε μάνα", "με έπρηξες", "φύγε από το δωμάτιό μου" και άλλα χειρότερα...ξέρω πως θα είναι η ανάγκη τους να μεγαλώσουν, να ελευθερωθούν από τα λάθη μου...

Είμαι σίγουρη για πολλά όμως συνέχεια αλλάζουν, η πραγματικότητα μεταβάλεται , οι συνθήκες αλλάζουν, οι ανάγκες της ηλικίας, οι ανάγκες του κάθε παιδιού ξεχωριστά...προσπαθώ να τους διαβάζω, να ακούω, να αφουγκράζομαι... να προλαβαίνω...

Ο  Κ.  μου είπε μία μέρα " έλα ρε μαμά όλο ερωτήσεις είσαι , πως νιώθω και τι σκέφτομαι..."
Γέλασα πολύ.
Θυμήθηκα μια πολύ παλιά ομάδα στην ΙΘΑΚΗ... ένας θεραπευόμενος έκλαιγε μιλώντας για τον εαυτό του και ένας άλλος "σκληρός " σαν βούτυρο που δεν άντεξε τον πόνο, από την αμηχανία του θύμωσε και του είπε με προφορά του κάμπου (για να τιμήσω και τις Βλάχικες ρίζες της οικογένειας) "άιντε ρε γίδι όλο νιώθεις και νιώθεις...ποιος είσαι ρε γίδι ό νιώθωγλου;"

Οκ. Κατάλαβα...αλλά είναι κάποιες φορές αυτή η αγωνία να καταλάβω...δεν είναι άγχος...είναι λαχτάρα...να ακούσω καλά, να έχω τα αυτιά μου ανοιχτά, να μιλάμε... Εμένα το να μιλάω με έσωσε από πολλές κακοτοπιές στην ζωή μου...να μιλάμε...Προσπαθώ...

PAUSE...

Τα παιδιά είναι σοφά..ξέρουν πολλά και πάντα έχουν λόγους για ό' τι κάνουν. Και είναι ευαίσθητα σαν κρύσταλλό και σκληρά σαν πέτρα.Τι συνδυασμός αχτύπητος. Είναι πεισματάρικα. Μην τα βάλεις μαζί τους στο πείσμα χάθηκες. Διψάνε για αγκαλιά και χάδια, και η προσοχή μας είναι ο καθρέφτης τους. Υπάρχουν μέσα από εμάς. Υπάρχουν και φτιάχτουν την ταυτότητά τους. Και είναι και ενοχικά...για όλα νομίζουν ότι φταίνε... η μαμά είναι λυπημένη, αν είχα κάνει πιο νωρίς τα μαθήματα μπορεί τώρα να παίζαμε και να την έκανα χαρούμενη, εγώ φταίω.
Τα παιδιά δεν φταίνε ποτέ. Την μούρη μας στον καθρέφτη να κοιτάμε και τα αυτιά μας ανοιχτά. Τα παιδιά μαθαίνουν, δοκιμάζουν, αφουγρκάζονται, καταλαβαίνουν και απορροφάνε συναισθήματα γύρω τους. Τα παιδιά είναι σφουγγάρια. Γεμίζουν με χαρά , λύπη, θυμό ,αγανάκτηση, άγχος, φόβο, αισιοδοξία , αρνητικότητα, υποτίμηση, αξία, αγάπη, ασφάλεια...ότι υπάρχει γύρω τους. Βέβαια είναι και ο χαρακτήρας. Τα παιδιά είναι διαφορετικά μεταξύ τους. Όλα!! Όπως εμείς.
Ειναι μικροί άνθρωποί, κανονικοί  άνθρωποι...ο καθένας μοναδικός...ας τα γνωρίσουμε...
Χρειάζονται τον σεβασμό μας ...κανονικοί άνθρωποι...απλά έχουν μικρά χέρια και πόδια.. μεγάλη καρδιά και μυαλό...πολύ μυαλό...
Με την φωνή μπερδεύονται....με τις παρατηρήσεις μπροστά σε άλλους προσβάλλονται...με το τράνταγμα φοβούνται...με το τράβηγμα του αυτιού ή των μαλλιών...τρομοκρατούνται...

Και προσπαθώ, προσπαθώ τόσο πολύ...να τρέξω..να προλάβω την γιορτή..το μπαλέτο..τις δραστηριότητες...τα πάρτυ... τις συναντήσεις με τους φίλους...άλλοι για τον Κ. άλλοι για την Α.
Και τρέχω να προλάβω και τον Δ. Να μην τον χάσω...Να είμαι εκεί ορεξάτη...Να προλάβω να του μιλήσω...να του δείξω πως είμαι εκεί...να μην χάνεται η σχέση...

Και τρέχω να προλάβω τον εαυτό μου...που είναι; Να προλάβω να πάω στην ώρα μου...να γυρίσω νωρίς να φύγει η Νταντά η Ε. που είναι πλέον μέλος της οικογένειας, να προλάβω να μαγειρέψω, να συμμαζέψω. Τρέχω να προλάβω να φτιάξω τα μαλλιά μου, τα νύχια, να διαβάσω, να πιω καφέ, να ακούσω μουσική, να προλάβω να κάνω μπάνιο και να βγω...Να βγω...οπωσδήποτε να βγω...γιατί γεμίζω μπαταρίες... να πετύχω τους στόχους...δεν γίνεται χωρίς στόχους...


Και τρέχω και μ' αρέσει, και ενθουσιάζομαι με την γεμάτη μου ζωή, και τρέχω και κουράζομαι, και είναι στιγμές που βαριέμαι αφόρητα, και καμιά φορά τα χω παίξει...μερικές φορές χρειάζομαι ένα τηλεκοντρόλ να πατήσω το pause...

PAUSE

Ανάψαμε το τζάκι...με βοήθησε ο Κ. που ξέρει του έχει δείξει ο Δ. γιατί εγώ είμαι άσχετη...
Η Α. μου έφτιαξε γεμιστά ντοματίνια και ο Κ. τσάι για να με φροντίσουν...
αφού πλέον είχαν κουραστεί και άρχισαν τα "ότι να ναι"...
 τα μικρά χομπιτ... από τέρατα γκρέμλινς, γίνονται τόσο γρήγορα χόμπιτ που νομίζω ότι κάποιος με τρολλάρει ώρες ώρες...

 συγκινήθηκα...


Το αγόρι μου λείπει, βγήκε...
Το πρωί θα μου φτιάξει τον καφέ μου...

Τετάρτη, 16 Ιανουαρίου 2019


Υπάρχει Άγιος Βασίλης!!!



έφυγαν και αυτά τα Χριστούγεννα και πάνε.

Επιστροφή στις ρίζες...

Είναι περίεργο που οι ρίζες έχουν αρχίσει και είναι στην Αθήνα και η Θεσσαλονίκη είναι το μέρος των διακοπών μας...

Ήμασταν στην Θεσσαλονίκη και έλεγα "όταν πάμε σπίτι..." και εννοούσα την Αθήνα... Μπερδευόμουν...Όταν το συνειδητοποίησα τρόμαξα... Σκέφτηκα, μα είμαι ήδη σπίτι...στην Θεσσαλονίκη.

Μια παιδική φωνούλα με ξύπνησε από το χάσιμο : "Το σπίτι μας είναι στην Αθήνα μαμά!!!"

 Στην Θεσσαλονίκη , παραμονή Πρωτοχρονιάς στην κλασική μας βόλτα στα λουλουδάδικα συνάντησα δυο ανθρώπους αγαπημένους, που είχα να δω χρόνια πολλά.
Είχα διαβάσει για το μαγαζί τους σε κάποια περιοδικά και πήγαμε όλοι μαζί οικογενειακώς. Άλλωστε παραμονή Πρωτοχρονιάς πάντα κάνουμε βόλτα στο κέντρο της Θεσσαλονίκης.

https://www.lifo.gr/articles/taste_articles/182502/o-kafenes-toy-mitsara-kai-to-megalytero-parti-tis-thessalonikis

Τους γνώρισα όταν είμασταν σχεδόν παιδιά 26 χρόνων. Όλοι μαζί παλεύαμε ο καθένας για διαφορετικούς λόγους.Εγώ από λαχτάρα για την ζωή, πίστη και εμπιστοσύνη και εκείνοι για την ίδια τους την ζωή .
Μαγικό! Μαγικες αλλαγές!

Κάθε φορά που πηγαίνω στην Θεσσαλονίκη νιώθω ότι ενώνεται το παρόν με το παρελθόν μου. Ποτέ δεν μου φτάνουν οι μέρες. Πάντα είναι και άλλοι που δεν κατάφερα να δω. άραγε ξέρουν πως είναι για εμένα στην ίδια θέση στην καρδιά μου;
Το χρειάζομαι αυτό. Κάποιες φορές σκέφτομαι ότι τα ζουζούνια έχουν και τα δύο γεννηθεί στην Αθήνα. Η Θεσσαλονίκη είναι απλά "το χωρίο της μαμάς ".
Πάντα ήθελα να έχω χωρίο. Ποτέ δεν φανταζόμουν ότι το χωριό μου θα γίνει η Θεσσαλονίκη.

 Έτσι πηγαίνοντας "στου Μήτσου" ήταν για εμένα μια γλυκιά σύνδεση με το παρελθόν, ένα κομμάτι  σημαντικό. Πήγαμε όλοι μαζί, ήθελα και την οικογένεια μαζί μου. Έχω ανάγκη το τωρινό μου κομμάτι να συναντιέται με τα παλιά που και που.  Kαι εκείνοι έρχονται με χαρά.

Του λέω " έχετε πολύ δουλειά;"
              " Ναι έχουμε" κοντοστάθηκε...
              " Τόσο πολύ άλλαξα; "
              " Βγάζεις τον σκούφο; A!! Η Μαριάνθη μου! η δική μου Μαριάνθη!"

Συγκινητικό..

Η δική μου Θεσσαλονίκη. Οι δικές μου παλιές εικόνες, οι δικοί μου άνθρωποι είναι εκεί.

Μικροί αγωνιστές,  μεγάλοι δάσκαλοι της αλλαγής.

Πως να μιλήσεις για αλλαγή αν παραμένεις ίδιος. Πως να παραμείνεις ίδιος αν είσαι στ´ αλήθεια ζωντανός. Και αν αλλάξεις, χάνεις στοιχεία του εαυτού σου...Γίνεσαι άλλος; Και δεν θα είσαι ποτέ ξανά ο ίδιος;
"Η μεταμόρφωση", του Καφκα και όλα γίνονται πραγματικά. Μεγαλώνοντας γινόμαστε το τέρας που πάντα φοβόμασταν ότι θα είμαστε;



Την άλλη μέρα η Α. με ρώτησε  "μαμά πως τον έλεγαν χθες τον φίλο σου είπαμε; "
                                                    "Δ. "
                                                    "Από που γνωρίζεστε; Ήσασταν μαζί στο σχολείο;"
                                                    "Ήμασταν μαζί στα πρώτα βήματα στην δουλειά μου. Εκείνος
                                                     άλλαζε και εγώ μάθαινα. "
                                                    " τι μάθαινες;"
                                                    " Μαθαινα τι θα πει ευθύνη, μάθαινα πως αλλάζουν οι άνθρωποι, τι
                                                      θα πει σθένος και αγάπη για την ζωή.
                                                      Μάθαινα ότι μόνο χαρίζοντάς το γίνεται δικό σου. "
                                                   " Θα ξαναπάμε μια μέρα στο μαγαζί τους;"
                                                   " θα ξαναπάμε αγάπη μου. "
Ήθελε να ξαναπάει.

Είδαμε ανθρώπους αγαπημένους... καφεδάκι, κουβέντες, στιγμές,

βόλτες....
αγαπημένη παραλία...

Στην παραλία γνωρίσαμε έναν μικρό φίλο...
Δεν μιλούσε ελληνικά, ξυπόλητος, βρώμικος. Μόλις έιδε τα παιδιά ήρθε τρέχοντας.
Με νοήματα μας είπε ότι ο πατέρας του πουλούσε κάτι πράγματα λίγο πιο κάτω στην παραλία.
Ήθελε να κάνει πατίνι, να παίξει.
Τα παιδιά χάρηκαν.
Δεν μιλούσαν την ίδια γλώσσα όμως δεν είχε καμία σημασία για εκείνα. Ήξεραν.
 Ήξεραν την λαχτάρα του μικρού αγνώστου να παίξει.
Ο Κ. του έδωσε το πατίνι του, "το αγορίστικο".
Έκείνος χαμογέλασε.
Ήθελαν να παίξουν, όμως για εμάς που ήμασταν ντυμένοι με τα χοντρά μας ρούχα, τα σκουφιά και τα γάντια έκανε πολύ κρύο...Έκείνο ξυπόλυτο έψαχνε παρέα. Μας περιμέναν άλλωστε και σε ένα μαγαζί εκεί κοντά φίλοι για φαγητό. Εκείνου του είχε πάρει ο μπαμπάς του ένα κουλούρι. Δεν τον πείραζε το κρύο και η πείνα, ήθελε μόνο παιδάκια να παίξει.
Ένιωσα έναν βαθύ πόνο και μια απέραντη ντροπή. Όχι ενοχή. Ντροπή για αυτά που έχουμε. Για τον κόσμο που ζούμε. Λες και ήταν η πρώτη φορά που το σκεφτόμουν.
 Η διαφορά τώρα ήταν μια αίσθηση ανυμπόριας και θυμού μπροστά στην εικόνα αυτού του παιδιού. Ντροπή μπροστά στην ευκολία με την οποία συνδέθηκαν τα δικά μου παιδιά με εκείνο. Χωρίς φόβο,  χωρίς δισταγμό...
Ήταν απλά ένα παιδάκι.
Ένιωσα τεράστια την ευθύνη την οποία έχουμε όλοι οι ενήλικες γαμώτο....
Ένιωσα και περηφάνεια για τον Κ. και την Α. που έπαιξαν μαζί του χωρίς να τα πειράζει η φτώχεια, η βρωμιά, ο τρόπος που ο μικρός άρπαξε με λαχτάρα το πατίνι για να παίξει.

Κατάλαβαν χωρίς λόγια ότι ήταν απλά λαχτάρα. Τα παιδιά έχουν την δική τους γλώσσα.

Την Αθήνα την αγαπώ όμως η Θεσσαλονίκη κάποιες φορές μου λείπει.
Η θάλασσα και οι άνθρωποι, όχι όλα.
Η θάλασσα και οι άνθρωποι μου λείπουν .

Είμαι στην Αθήνα 8 χρόνια. Πέρασαν στιγμές αγωνίας, μοναξιάς, νοσταλγίας, πόνου, χαράς , αισιοδοξίας, δύναμης, ασφάλειας, φόβου, τόλμης, διεκδίκησης, απόλαυσης, γέλιου ...

Τα τελευταία χρόνια έκανα τεράστιες αλλαγες στην ζωή μου. Και πήγαν καλά...
έχω και καλούς ανθρώπους γύρω μου.


Ξέρεις αν τους διαλέξεις προσεκτικά το ξέρουν και εκείνοι και ανταποκρίνονται.

Πήγαν καλά...
Η αλλαγή σημαίνει για εμένα προσθέτω.
Δεν πετάω τίποτα. Μόνο προσθέτω.
Βλέπω, καταλαβαίνω, προσθέτω.
Αφουγκράζομαι, νιώθω και προσθέτω.
Προσθέτω συμπεριφορές, εμπειρίες, εικόνες, λέξεις.
 Και ότι δεν ανταποκρίνεται στις προσδοκίες... δεν πετιέται...δεν είναι σαν να μην συνέβει...γράφει...μπάινει στον πάγο όμως για τα καλά.
Ακινητοποιήται και ξέρω καλά ότι υπάρχει εκεί.
΄Ολα είναι κομμάτι δικό μου, άλλα χρήσιμα άλλα άχρηστα. Έπειτα είναι και το πλαίσιο, οι συνθήκες και η στιγμή που λέμε.

Το σπίτι μου είναι πλέον στην Αθήνα. Είναι εδώ. Η μικρή μας γειτονιά, το πάρκο, το σχολείο των παιδιών, οι φίλοι, οι άνθρωποι, πάλι οι άνθρωποι είναι σημαντικοί.



Επιστροφή στις ρίζες λοιπόν.
Και ξέρω, πως υπάρχει άγιος Βασίλης.