Παρασκευή, 7 Μαρτίου 2014

Το κόκκινο μπαλόνι

Ένα χρόνο πριν...

28 Φεβρουαρίου. Η τελευταία μέρα του Φλεβάρη. Η τελευταία μέρα της εγκυμοσύνης.
Μια εγκυμοσύνη σχετικά καλή, με τις "αποκολησούλες της" όπως έλεγε ο γιατρός αλλά πλέον δεν μασούσα. Το αγοράκι μου θα ερχόταν όπως και να έχει ήμουν σίγουρη.

Μόνο που βιαζόμουν. Ήμουν μόνη μου όλη την ημέρα στο σπίτι με την μικρή και φυσικά έκανα τα πάντα. Η κοιλιά μεγάλωνε αλλά εγώ δεν μασούσα...

Τον 7ο μήνα πάω για την καθιερωμένη επίσκεψη στην μαία μου.
Η κυρία Λαμπρινή. Εξαιρετική γυναίκα και επιστήμονας. Υπέροχος άνθρωπος. Σου μιλούσε και σε άγγιζε ακριβώς εκεί που το είχες ανάγκη. Την θαύμαζα γι' αυτό.
"Είσαι έτοιμη να γεννήσεις, το μωρό είναι χαμηλά".
Η άνεση εξαφανίστηκε..τι εννοείτε;
"Είσαι έτοιμη να γεννήσεις, αν δεν ξεκουραστείς θα έχεις πρόωρη γέννα και δεν το θέλουμε αυτό ιδιαίτερα για αγοράκι"
Παύση..μα γιατί αφού όλα πηγαίνουν πολύ καλά...

Κάναμε μία υπέροχη κουβέντα. Γιατί το μωράκι μου να θέλει να έρθει γρηγορότερα;
Υπήρχε μια δική μου αλήθεια σε αυτό. Είχα κουραστεί πολύ μόνη μου. Βιαζόμουν και ήθελα να τελειώσει η εγκυμοσύνη. Βιαζόμουν τόσο που διαρκώς σκεφτόμουν να γεννήσω όσο πιο νωρίς γίνεται, μετρούσα μέρες και ώρες...ήμουν ανυπόμονη. Έκανα δουλειές και φυσικά σήκωνα και τη Αλίκη διαρκώς σαν να μην συμβαίνει τίποτα.
Ο μικρούλης το ήξερε...το είχε καταλάβει...το είχε νιώσει...
"Τον πιέζεις και δεν του αξίζει..." μου είπε.

Ήταν σαν να με χαστούκισαν! Το χειρότερο ήταν πως έλεγε την αλήθεια. Γι' αυτό ήταν υπέροχος άνθρωπος έλεγε πάντα την αλήθεια που φοβόμουν να ομολογήσω στον εαυτό μου.
Ντράπηκα...
Μιλήσαμε πολύ για καταστάσεις που με πίεζαν και μου προκαλούσαν άγχος και στρες.
"Πρέπει να τον βοηθήσεις να μείνει, να νιώσει ότι δεν σου είναι βάρος..."

Πήγα σπίτι αγχωμένη. Έπρεπε να ξαπλώνω, να προσέχω να μην σηκώνω βάρη αλλά κυρίως να τον κάνω να νιώσει καλά στην φωλίτσα του.
Του μιλούσα...έπιανα την κοιλιά μου και του μιλούσα.
"Συγνώμη αγοράκι μου...δεν το ήθελα...μείνε...μείνε όσο σου χρειάζεται...όσο το έχεις ανάγκη για να μεγαλώσεις..."
'Έκανα αυτό που πάντα κορόιδευα...μιλούσα στην κοιλιά μου...

28 Φεβρουαρίου 2013
Κάνω το μπάνιο μου, ντύνομαι, παίρνω το βαλιτσάκι μου και πάμε..
Ο πρώτος αποχωρισμός με την Αλίκη μου.
Έφυγα κλαίγοντας από το σπίτι.
Η Αλίκη μόλις 18 μηνών και προσπαθεί να καταλάβει τι γίνεται.
Η μαμά φεύγει. Δεν την είχα αποχωριστεί ούτε λεπτό. Δεν είχα έτσι κι' αλλιώς που να την αφήσω οπότε πηγαίναμε παντού μαζί. Μέχρι και εκεί που ο βασιλιάς πάει μόνος του.

Πάμε στο Ιασώ, βάζω τα μπλέ μου, με ετοιμάζουν...
Πηγαίνοντας με με το καροτσάκι στην αίθουσα των ωδίνων, κλαίω κλαίω κλαίω και δεν μπορώ να το ελέγξω.
Έκλαιγα που άφησα την Αλίκη μου, έκλαιγα από χαρά, έκλαιγα από φόβο.
Ο Δ ντύθηκε για άλλη μια φορά στρουμφάκι χαρωπό και την βγάλαμε μαζί και αυτή την δοκιμασία.
Η γέννα κράτησε 20 λεπτά, οι οδύνες 7 ώρες. Όλα ήταν ομαλά και εύκολα. 
Το αγοράκι μας ήρθε στον κόσμο...
Η πρώτη μας συνάντηση...
Το κράτησα στην αγκαλιά μου. 
Ανακούφιση. Όλα τελείωσαν. 
Καλωσόρισες μικρέ...χαίρομαι που σε γνωρίζω...
Ένιωσα άσχημα που φοβόμουν μήπως δεν τον αγαπήσω όσο το Αλικάκι μου.
Πόσο λάθος έκανα, πόσο ψεύτικος φόβος...
 Πως θα ζήσω για δεύτερη φορά μια τόσο μεγάλη αγάπη;
Η πρώτη τους συνάντηση... 
Γίνεται...
Το αγοράκι μου κούρνιασε στην αγκαλιά μου και αναστέναξε με ανακούφιση και εκείνο. Ένα κουταβάκι με μισόκλειστα μπλε ματάκια που δεν έχει άλλον στον κόσμο από εμένα την στιγμή εκείνη. Αγοράκι μου μην φοβάσαι...θα σε προσέχω και θα σε αγαπάω, θα σε φροντίζω όπως και εκείνη... Είσαι και εσύ μοναδικός...

Ένα χρόνο μετά...
Αποκριάτικο πάρτυ γενεθλίων μπαμπά γιου. 

Ο ένας κλείνει τον ένα χρόνο, ο άλλος τα 42, σύνολο στα κεράκια 142. 
Οι ετοιμασίες πυρετώδεις όμως φέτος έχω και καλό βοηθό.
Αναλαμβάνει το καθάρισμα των σκευών με σάλιο, ιδιαίτερα αποδοτική μέθοδος...
Ένα χρόνο μετά αγοράκι μου σε αγαπώ περισσότερο από ποτέ. Ένα μικράκι ανήσυχο, διεκδικητικό, που λέει λεξούλες από τους 11 μήνες και σχεδόν περπατάει στα γεννέθλιά του. Μα περισσότερο από όλα αγαπώ την αγκαλίτσα του...Συνεχίζει ακόμα και κουρνιάζει σαν κουτάβι. Παίρνει το πανάκι του στο χέρι και ζητάει αγκαλιά.
Ένα χρόνο μετά και σ' αγαπώ κάθε μέρα που περνάει και πιο πολύ.
Γελάει δυνατά και ξεκαρδίζεται...Κλαίει όταν πέφτει καμία φάπα από την Αλίκη και δεν διστάζει να αρπάξει κανένα μαλλί με την πρώτη ευκαιρία. 
Πηγαίνει στο παράθυρο, κάθεται και κοιτάζει έξω σαν μεγάλος άνθρωπος. Αυτή η στιγμή που ρεμβάζει είναι συγκινητική, δική του προσωπική στιγμή. 

Ένα χρόνο μετά, ο μικρός μου πειρατής...
Και ο μεγάλος πειρατής...
Ο Δ. είχε ξεχάσει τα δικά του γενέθλια. Τον είχαν συνεπάρει αυτά του Κωσταντη οπότε η συνεννόηση έγινε ανάμεσα σε εμένα και τους φίλους. 
Ήθελα πολύ να ντυθούμε όλοι, είχα ανάγκη να ξαναγίνω παιδί, να ξαναγίνω όπως πρώτα που δεν ήμουν ακόμα μανούλα. 
Άλλοστε κάπως έτσι ξεκίνησε και η σχέση μας με τον Δ. 
Άπόκριες και τότε...


Απόκριες και τώρα...
Μαζευτήκαμε καμιά 40ριά λοιπόν το Σάββατο και ντυθήκαμε καρναβάλια μικροί μεγάλοι και η συνέχεια... στις οθόνες σας...


 Μικροί μεγάλοι στα καφενεία υποχρεωτικά...



  

Βέβαια οι μεταμφιέσεις και τα παιχνίδια ρόλων συνεχίζονται με τα παιδιά και μετά τα καρναβάλια γιατί τους αρέσει...


Τα παιδιά μπορούν να παίζουν και να ονειρεύονται κάθε στιγμή. σχεδόν κάθε μέρα κάνουμε εικονικά γενέθλια, τρώμε τούρτα στην κουζίνα της Αλίκης, ο Κωσταντής μας ταΐζει στο στόμα τρυφερά και αυτό είναι δώρο. 
Το δώρο των παιδιών προς τους μεγάλους. 

Σήμερα το πρωί έφυγα λίγο νωρίτερα για να πάω στο νοσοκομείο. Ο πατέρας αγαπημένης φίλης εγχειρίστηκε και ήθελα να είμαι εκεί έστω και για λίγο. Έχει αρκετά δύσκολη υγεία και είχα αγωνία πολλή. 

Η Αλίκη ξύπνησε νωρίς...
Μου έκανε ένα δώρο. Παίξαμε πως ήταν τάχα τα γενέθλιά μου, μου τραγούδησε και με κέρασε από την τούρτα που έφτιαξε για εμένα. 
Έφυγα από το σπίτι χαμογελαστή. Σκεφτόμουν τα όνειρα των τελευταίων χρόνων, την ζωή μου, τις αλλαγές, τους φόβους. Το στομάχι μου σφίχτηκε και χαμογέλασα μόνη μου στο αυτοκίνητο. 
Έχω και άλλα όνειρα...σκέφτηκα...δεν τελείωσαν εδώ..και το χαμόγελο έγινε ακόμα μεγαλύτερο. 
Η εγχείρηση θα πάει καλά, ήμουν σίγουρη πλέον. 

Αγάπη μου σε ευχαριστώ το χρειαζόμουν. 
Αυτό είναι το δώρο των παιδιών προς τους μεγάλους. 
Η ευκαιρία. Η ευκαιρία να παίζουν και να ονειρεύονται τις πιο ακατάλληλες στιγμές!

Αυτό είναι το κόκκινο μπαλόνι. 
Το βάλς των χαμένων ονείρων. 
Χόρεψε τα χαμένα όνειρά σου και μπορεί να ζωντανέψουν ξανά.
Η εγχείρηση πήγε καλά.


Τετάρτη, 22 Ιανουαρίου 2014

Ο θάνατος δεν συνηθίζεται ποτέ

Αυτός ο αποχαιρετισμός ήταν αλλιώς...
Σάββατο πρωί.
Γιατί;
Το ίδιο ερώτημα ξανά και ξανά από τους οικείους. Γιατί εκείνος...Γιατί τώρα...Γιατί έτσι...
Το να φεύγει ο γονιός, ο παππούς πονάει...
Το να φεύγει ένας νέος άνθρωπος είναι παραφύσει.

Αυτός ο αποχαιρετισμός ήταν αλλιώς...

http://www.youtube.com/watch?v=VWoUcB7y4hw

Ήρθα από την Αθήνα αυθημερόν μόνο για αυτό και έφυγα μετά πάλι για πίσω.
Στο αεροπλάνο σκεφτόμουν, σκεφτόμουν σκεφτόμουν τα παιχνίδια της "μοίρας".
Με έπιασε ένας φόβος. αν τώρα πέσει το αεροπλάνο και δεν τους ξαναδώ; Τα μωρά μου, τα μωράκια μου πως θα μεγαλώσουν χωρίς μανούλα; Ένιωσα έναν οξύ πόνο στο στομάχι. Ήταν εκεί. Ο φόβος του θανάτου ήταν εκεί. Ήρθε πάλι όπως κάθε φορά σε τέτοιες περιστάσεις να μου θυμίσει το νόημα της ζωής.

Ευτυχώς έχουν καλό μπαμπά. Ανακούφιση. Το αγόρι μου δεν θα το ξαναδώ ποτέ; Και τον μάλωσα φεύγοντας ότι καθυστερούσε και θα χάναμε το αεροπλάνο που έτρεχα να προλάβω χωρίς εισιτήριο. Με πόσα ασήμαντα μικρά καθημερινά πραγματάκια χαλάμε τις καρδιές μας, σκέφτηκα. Πόση ανούσια φθορά, πόση μικρότητα, πόσο χάσιμο στιγμών.
Δεν μπορεί να τελειώσει έτσι.
 Έχω πράγματα ακόμα να ζήσω. Έχω όνειρα. Έχω...δουλειές στη μέση...
Λες και οι άλλοι δεν είχαν...

Γέλασα...τι γελοία επιχειρήματα απέναντι στον θάνατο.
Γέλασα και μου έφυγε ένα δάκρυ...Κοίταξα έξω. Σύννεφα και εμείς πετούσαμε από επάνω. Είναι πάντα το ίδιο μαγικό αυτό το αίσθημα ελευθερίας. Μου προκαλεί δέος.

Το ξαφνικό αναπάντεχο αντίο πονάει πάντα περισσότερο. Πήγαινα να αποχαιρετίσω έναν ακόμα νέο άνθρωπο που έφυγε ξαφνικά.
Σκεφτόμουν πως στον γάμο μας ήταν εκεί και χόρευε, στην βάφτιση μας ευχήθηκε, πάντα από καρδιάς, και τώρα έτσι ξαφνικά...έφυγε...

Η μουσική ήταν γαληνευτική, υπέροχη και κάπως έπαιρνε τον πόνο. Συννεφιά, απόλυτη σιωπή. Δεν ακουγόταν τίποτα την στιγμή της τελευταίας εικόνας. Ομίχλη και μουσική.
 Σκέψεις, σκέψεις είχαν γεμίσει την ατμόσφαιρα όμως έγινε μια ησυχία πρωτόγνωρη την στιγμή του αποχωρισμού για να ακούγεται η μουσική. Ήταν άλλωστε σπουδαίος μουσικός.
Σιωπή, μουσική και σκέψεις. Στιγμή πολύ προσωπική για τον καθένα. Μια παράξενη γαλήνη με κυρίευσε. Ένιωσα ντροπή για αυτήν την γαλήνη και μετά σκέφτηκα ότι θα είναι η δύναμη του Φ. που αποχαιρετάμε. Ήταν τόσο καλή καρδιά.
Η μαμά μου έλεγε και ξανάλεγε "το καλύτερο παιδί, το καλύτερο παιδί", λες και έχει σημασία.
Ο καθένας βιώνει τον δικό του προσωπικό πόνο την στιγμή του αποχαιρετισμού. Κλαίει τις δικές του αναμνήσεις και εικόνες, αντιμετωπίζει τους δικούς του φόβους και κυρίως εκείνον. Τον φόβο του θανάτου.

Η ανιψιά του έβγαζε φωτογραφίες. Τι υπέροχη σκέψη σκέφτηκα. Τι θαρραλέα κίνηση έκφρασης πόνου. Το ρίσκο και δύναμη να θέλεις να κρατήσεις τόσο ζωντανές αυτές τις εικόνες στον χρόνο. Πόσο κόντρα πήγε στα "καθώς πρέπει". Την θαύμασα.

Ξάφνου είδα δίπλα μου την γυναίκα που πάντα βλέπω στις κηδείες. Ξαφνιάστηκα. Δεν είναι δυνατόν. Με χαιρέτισε με το βλέμμα της όπως πάντα και χαμογέλασε. Ήταν πάλι εκεί αγέρωχη... ανατρίχιασα.

Μου θύμισε ανθρώπους που χάθηκαν κυρίως από ουσίες. Νέοι, ακόμα πιο νέοι. Άρχισα να λέω μέσα μου τα ονόματά τους, ένα ένα. Τα θυμάμαι. Δεν ξέχασα κανένα όνομα. Δεν ξέχασα κανένα χαμόγελο. Δεν ξέχασα καμία ζωή χαμένη. Ο Άκης, η Ελένη, ο Γιάννης, ο Χρήστος, ο Κυριάκος, ο Πλάτωνας.....η λίστα μακρυά.

Ο πόνος αυτός δεν συνηθίζεται, η θλίψη, ο θυμός.
 Η γυναίκα αυτή ήταν πάντα εκεί σε όλους όπως και τώρα. Αγέρωχη.

Θυμήθηκα την γιαγιάκα μου.
Κάθε φορά έρχεται η εικόνα της σε τέτοιες στιγμές. Η τελευταία της μέρα. Η μέρα που έφτιαξε τον χιονάνθρωπο έξω στην αυλή, στο χιόνι. Η μέρα του αποχωρισμού που ερχόντουσαν τα παιδιά της γειτονιάς για το τελευταίο αντίο. Τι συγκινητικό. Τόσα μικρά άγνωστα για εμάς παιδάκια που ερχόταν να αποχαιρετίσουν την "γιαγιά".
Η γιαγιά ήταν όλων των παιδιών της γειτονιά και δεν το ήξερα. Ένιωθα τόσο μα τόσο περήφανη για αυτό που έμαθα την τελευταία μέρα που την έβλεπα.

Θυμήθηκα τον μπαμπά μου. Δεν θα ξεχάσω ποτέ την στιγμή που μπαίναμε στην εκκλησία. Μια γυναίκα μπροστά μας με γούνα. Η Α. καθώς προχωρούσε θλιμμένη και σοβαρή.
Ήταν βλέπεις και εκείνος πολύ νέος, μόλις 45 χρονών.
Της πέφτει η φούστα. Δεν το πίστευα, ήταν τόσο αστείο! Αυτό το γέλιο ήταν δώρο και το άρπαξα. Μπήκα μέσα γελώντας

Η κηδεία τελείωσε. "Τι γρήγορα που τελείωσε" είπα. Μα είμαστε εδώ μία ώρα, είπε κάποιος. Δεν το κατάλαβα.

Ένας καφές μετά με αγαπημένα πρόσωπα στην γοητευτική συννεφιά της Θεσσαλονίκης και αεροδρόμιο.
Τα μωρά μου με περιμένουν, ο Δημήτρης αξίζει μια μεγάλη αγκαλιά και ο φίλος μας ο Θ. μας περιμένει. Θα τους βρω κατευθείαν στο σπίτι τους στην γιορτή του.
Τι αντίφαση, σκέφτηκα. Την θλίψη και τον πόνο τα κουβαλάμε μαζί μας δεν φεύγουν, δεν εξαφανίζονται το ξέρω.
Έφτασα και τους αγκάλιασα με δάκρυα στα μάτια λες και είχα να τους δω χρόνια.

"Δεν θέλω να σας χάσω, είπα, να μην μου πάθετε τίποτα ποτέ!"
Ο Δ. με αγκάλιασε και μου είπε "ναι και εγώ το σκέφτηκα τώρα που έλειπες...δεν θα πάθω τίποτα ποτέ το υπόσχομαι..."
Πόσο ψέματα λέγαμε... Ξέρω πως κάποτε θα χωριστούμε όμως δεν είμαι έτοιμη να το αποδεχτώ. Το έχω ανάγκη αυτό το γλυκό ψέμα ζωής.

Προσπάθησα να τους μιλήσω για την κηδεία. Για εκείνη την μαγική στιγμή της γαλήνης και της μουσικής.
Γελάσαμε πολύ το ομολογώ.
Με κορόιδεψαν "του κάναμε όμως μια ωραία κηδεία!!"
Βλέπεις είχαν και εκείνοι μια απώλεια πρόσφατα και αυτό το μαύρο γέλιο το είχαμε όλοι ανάγκη.


Παρουσιάστηκε σφάλμα σε αυτό το gadget

Σας παρακολουθώ...

who is watching now?